เชียนอ้าวเซี่ยพยักหน้าอย่างกระตือรือร้น “เร็ว ๆ นี้แหละท่านจักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ การจะมีทายาทนั้น ขอเพียงข้าพยายามอีกสักหน่อยก็มีได้แล้ว”
สีหน้าของมู่เฉียนซีหม่นคล้ำ เมื่อได้ยินสองบุคคลนี้สนทนากัน นางก็พอจะรู้อะไรบางอย่างแล้ว เจ้าลามกเซี่ยผู้นี้เป็นลูกหลานของจักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ ดังนั้นเขาจึงสามารถดึงกระบี่ยาวสีขาวหิมะออกมาเพื่อช่วยนางเอาไว้ได้
การที่จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้มีเจ้าลามกเซี่ยผู้นี้เป็นบุตรหลานนั้นช่างโชคร้ายและน่ากลัวมากนัก
“เจ้าอย่าแม้แต่จะคิดหลอกลวงข้า เจ้าคิดว่าคนอย่างทายาทของจักรพรรดิแห่งสงครามขวางอวิ๋นผู้นี้จะยอมมีทายาทกับเจ้ารึ ? ดู ๆ แล้วคงต้องให้ข้าลงมือ ทำให้นางยอมเป็นของเจ้าแต่โดยดีข้าจึงจะวางใจ” จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้กล่าวกับเชียนอ้าวเซี่ยโดยตรง
บุตรหลานโง่เง่าผู้นี้ของเขายอมเสียเลือดเพื่อทำลายค่ายกลกระบี่จะได้ช่วยชีวิตนาง แต่นางผู้นี้กลับไม่มีความจริงใจต่อเขาแม้แต่น้อยเลย ทันใดนั้นเขาใช้พลังจิตเพื่อที่จะควบคุมมู่เฉียนซี เชียนอ้าวเซี่ยเห็นเช่นนี้สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“เหล่าจู่ ท่านคิดจะทำการใด ? หยุดประเดี๋ยวนี้เลย!” เชียนอ้าวเซี่ยตะเบ็งเสียงอย่างร้อนรน
“ข้าจะทำให้นางรักเจ้าอย่างสุดหัวใจอย่างไรเล่า หรือว่าเจ้าจะโง่งมไม่ต้องการความช่วยเหลือนี้จากข้า”
“ข้าไม่ต้องการ!” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว
เหล่าจู่ของเขากระทำเช่นนี้ เชียนอ้าวเซี่ยไม่ดีใจด้วย
