เลยแม้แต่น้อย เขาหันไปเห็นม่านตาของมู่เฉียนซีเริ่มขยายใหญ่ขึ้น …หากให้เสี่ยวซีซีถูกควบคุมพลังจิตให้รักเขาชอบเขา เขาก็มีความสุขไม่ลงจริง ๆ เพราะนั่นไม่ใช่ความรู้สึกจริง ๆ จากใจของนาง
เชียนอ้าวเซี่ยผงะไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกจริง ๆ จากใจของนางรึ ? แล้วอย่างไหนจึงจะเรียกว่าความรู้สึกจริง ๆ จากใจของนางกันเล่า ? เวลานี้จิตใจของเขาสับสนไปหมดแล้ว
ชีวิตก็เหมือนดั่งละคร ละครก็เหมือนดั่งชีวิต ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าเขาจะทำสิ่งใด เขาเสแสร้งหลอกลวงนางมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าจิตใจลึก ๆ ของเขาจะยังคงโหยหาความรักที่แท้จริงจากนาง
เชียนอ้าวเซี่ยกำกระบี่เอาไว้แน่นและยกขึ้นมาจี้คอตนเอง “เหล่าจู่ หยุดเดี๋ยวนี้ หากท่านจะควบคุมจิตใจของเสี่ยวซีซี ข้าจะปาดคอฆ่าตัวตายเสียให้สิ้น หากข้าตายไป ตระกูลก็ไร้บุตรหลานเอาไว้สืบสกุล”
จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ “เจ้าโง่! ข้าไม่มีวันเชื่อหรอกว่าเจ้าจะกล้าฆ่าตัวตายจริง ๆ เจ้าอย่าโง่เง่าให้มันมากนัก”
“เช่นนั้นข้าก็จะตายให้ท่านดู!”
— แกร๊ง! —
เสียงกระบี่ดังขึ้น เปลวเพลิงสีแดงเข้มสว่างวาบไปกระทบกับกระบี่ที่จี้คอเชียนอ้าวเซี่ยอยู่จนกระบี่กระเด็นลอยออกไป …คนที่ลงมือคือมู่เฉียนซี!
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยชา “เจ้าโง่! หากเจ้าอยากจะตายก็ไปหาที่ตายที่อื่น อย่ามาตายต่อหน้าข้า”
“เสี่ยวซีซี… วิเศษยิ่งนัก เจ้าไม่ได้เป็นอะไร” เชียนอ้าวเซี่ยตื่นเต้นอย่างมาก
“เจ้า… นี่เจ้า…” จักรพรรดิปิงเส
