ว่หลิงตี้ตกใจราวกับเห็นภูตผี
“เป็นไปได้อย่างไรกัน ? ข้าควบคุมเจ้าไม่ได้งั้นรึ ?” เขามั่นใจอย่างมากว่าต่อให้พลังจิตที่เหลืออยู่ของเขาจะเหลืออยู่เพียงน้อยนิด แต่เขาก็จะสามารถควบคุมนางได้ ทว่านี่เป็นเพราะเหตุใดกันเขาถึงควบคุมนางไม่ได้ ?
“สตรีอายุน้อยผู้นี้ เจ้าไม่ปกติเสียแล้ว…”
สีหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยหม่นคล้ำ “เหล่าจู่ ท่านต่างหากที่ไม่ปกติ พลังของท่านไม่เพียงพอเองก็อย่าหากล่าวโทษเสี่ยวซีซีเลย…”
“ไม่… จิตวิญญาณของนาง… นาง…”
ทันใดนั้นกระบี่มังกรเพลิงก็พุ่งออกจากมือของมู่เฉียนซี มังกรเพลิงสีแดงเข้มขังจักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้เอาไว้
— วิ๊ง! วิ๊ง! วิ๊ง! —
ดูเหมือนว่ามันกำลังจะเตือนอะไรบางอย่าง มันกำลังใช้อำนาจคุกคามบางสิ่งอยู่หรือ ?
สีหน้าของจักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้เผือดซีด เขาทำได้เพียงกลืนคำกล่าวที่เขาตั้งใจจะกล่าวเอาไว้ ไม่กล้ากล่าวออกมา
เชียนอ้าวเซี่ย “เหล่าจู่ กว่าเราทั้งสองจะเข้ามาที่สุสานของท่านได้นั้นมันไม่ง่ายเลย สุสานของท่านน่าจะมีสมบัติล้ำค่ามากมายซุกซ่อนอยู่ เราสองคนสามารถเอาไปได้ทั้งหมดเลยหรือไม่ ?”
เพราะเขาเป็นเหล่าจู่ของตนเอง เชียนอ้าวเซี่ยจึงไม่มีความเกรงใจแต่อย่างใด
จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้อยากจะฆ่าเจ้าหมอนี่ทิ้งเสียจริง ๆ “ในสุสานข้าไม่ได้มีสมบัติล้ำค่าอะไรทั้งนั้น มีก็แต่กระบี่วิญญาณน้ำแข็งเท่านั้น”
“เฮ้อ! เหล่าจู่ ท่านช่างอับจนเสียจริง”
จักรพรรดิปิงเสว่หลิงตี้ “สุสานของข
