มู่เฉียนซียิ้ม กล่าวว่า “ได้ เจ้าหลับตาลงก่อน”
เชียนอ้าวเซี่ยดีใจแทบบ้า เขารีบหลับตาลงอย่างเร็วรี่
จิ่วเยี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืด เวลานี้เตรียมพร้อมที่จะทำลายล้างเชียนอ้าวเซี่ยไม่ให้เหลือซากแล้ว ที่เขาสั่งสอนเมื่อครู่นี้ยังไม่พออีกหรือ ?
— ปัง! —
มู่เฉียนซียกขาขึ้น เตะเชียนอ้าวเซี่ยออกไป
— แกรก! แกรก! —
ผลึกน้ำแข็งที่อยู่รอบ ๆ เริ่มแตกออกบ้างแล้วเมื่อถูกกระแทกเข้าไปเช่นนั้น เชียนอ้าวเซี่ยตกลงมากระแทกอย่างอนาถ เขากล่าวพลางทำท่าทางน่าสงสาร “เสี่ยวซีซี ข้าเป็นผู้ได้รับบาดเจ็บ เหตุใดเจ้าถึงโหดร้ายกับข้านัก ?”
“เจ้าทำตัวให้มันปกติหน่อยมิได้รึ ? หากเจ้าทำตัวปกติ ข้าก็จะไม่ลงมือกับเจ้า”
“ข้าเป็นผู้ที่สง่างามมากถึงเพียงนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่ใจเต้นกับข้าบ้าง ?” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิดหงุดง่านใจเป็นอย่างมาก
มู่เฉียนซีคร้านจะสนใจเขา จึงเดินจากเขาไปดื้อ ๆ เชียนอ้าวเซี่ยปีนป่ายลุกขึ้นยืนด้วยขาที่กะเผลก “เสี่ยวซีซี รอข้าด้วย”
“เสี่ยวซีซี เจ้าเป็นสตรีไร้ความรู้สึกที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา” เชียนอ้าวเซี่ยบ่นพร่ำ มู่เฉียนซีมองเชียนอ้าวเซี่ยด้วยสีหน้าอ่านยาก “เจ้าเซี่ยผู้อวดเก่ง เจ้ากล่าวเหมือนกับว่าเจ้ามีความรู้สึก ข้าขอร้องเจ้าแล้วว่าให้เลิกเล่นละคร ข้านั้นไม่มีค่าละครให้เจ้า”
ดวงตาสีดำเงาคู่นั้นแข็งทื่ออย่างรุนแรง เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวโดยยังไม่ลืมทำท่าทางให้น่าสงสาร “เสี่ยวซีซี เหตุใดเ
