จ้าถึงไม่เชื่อข้า ?”
มู่เฉียนซี “ข้าเชื่อในตัวข้าเอง ข้าเชื่อในญาติและมิตรสหายของข้า ส่วนเจ้าที่มักแสดงละครตบตาอยู่ตลอด เหตุใดข้าต้องเชื่อ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยกําหมัดแน่น “เสี่ยวซีซี ข้าจะทำให้เจ้าเชื่อข้าให้ได้ ข้าสาบานกับผืนพสุธา ณ ตรงนี้เลย”
มู่เฉียนซีไม่ต้องการกล่าววาจาไร้สาระกับเขามากนัก นางส่ายศีรษะก่อนจะเดินไปข้างหน้าต่อ มู่เฉียนซีมองเห็นน้ำตกขนาดใหญ่อยู่ที่ด้านหน้า สายน้ำสีขาวที่ไหลรดลงมาเหมือนดั่งหิมะโปรย มันหล่นร่วงจากที่สูงลงสู่ที่ต่ำ แผ่เป็นละอองเหมือนไอน้ำร้อนออกมา
“เสี่ยวซีซี นั่นเหมือนจะเป็นบ่อน้ำพุร้อน ข้ากับเจ้าเราเข้าไปอาบน้ำที่ด้านในหุบเขากันดีหรือไม่ ?” เชี่ยนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างตื่นเต้น ไม่พอเพียงเท่านั้น เขายื่นมือมาดึงมู่เฉียนซี หมายจะให้นางกระโดดเข้าไปข้างใน
มู่เฉียนซีหยิบภาชนะและตักน้ำบางส่วนเข้าไปใส่ในนั้น เมื่อมองดู มู่เฉียนซีถึงกับตะลึงงัน “นี่ไม่ใช่น้ำแต่เป็นไขกระดูกหิมะ ข้าไม่เคยคิดเลยว่าที่นี่จะมีของเช่นนี้”
มู่เชียนซีมองไปที่เชียนอ้าวเซี่ย นางกล่าวว่า “ไขกระดูกหิมะสามารถช่วยเจ้าชําระล้างไขกระดูกและปรับเส้นลมปราณได้ แม้ว่าจะเป็นเส้นชีพจรที่มีปัญหามาแต่กำเนิด ก็อาจปรับสมดุลให้ดีขึ้นได้ เจ้าจะไม่ลองหน่อยหรือ ?”
เชียนอ้าวเซี่ยห่อตัวลงแล้วกล่าวขึ้น “ไม่… เสี่ยวซีซี ข้านั้นกลัวความเจ็บปวดเป็นอย่างมาก ข้าไม่กล้า…” “เจ้าเป็นชายชาตรี ยินยอมที่จะเป็นผู้ที่ร่าง
