็นว่าเจ้ามีอันตราย ข้าจึงรีบเข้าไปช่วยอย่างไม่คิดชีวิตก็เท่านั้นเอง”
มู่เฉียนซี “เจ้าอย่าได้มาไม้นี้ ข้าไม่เชื่อ อันที่จริงแล้วข้าคิดว่าเจ้าต้องมีพลังเป็นแน่”
“จะอย่างไรก็เถอะเสี่ยวซีซี เวลานี้ขาทั้งสองข้างของข้านั้นขยับไม่ได้ เจ้าแบกข้าได้หรือไม่ ?”
ในที่สุดใครคนหนึ่งก็เผยธาตุแท้ออกมา กระบี่มังกรเพลิงกรีดเข้าที่ข้างขาของเขาเป็นรอยแผลลึก
มู่เฉียนซี “เจ้าเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะตัดขาทั้งสองข้างของเจ้าทิ้งในทันทีหากเจ้ายังขืนพูดพล่ามไม่เข้าเรื่อง”
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมู่เฉียนซีที่มีจิตสังหารเย็นยะเยือก เชียนอ้าวเซี่ยกลับยิ้มแย้มแจ่มใสราวกับดอกไม้ “ข้าไม่เชื่อ เสี่ยวซีซีคงทำข้าไม่ลง” มู่เฉียนซีนำยาออกมาหลายชนิด หลังจากที่นางปรุงยาเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ได้ปักเข็มยาเข้าไปที่ขาทั้งสองข้างของเชียนอ้าวเซี่ยอย่างไร้ความปราณี นางไม่สนใจที่จะเบามือเลย
“อ๊ากกกก!” เชียนอ้าวเซี่ยร้องแหกปากออกมาราวกับหมูถูกเชือด บางจังหวะก็ฟังคล้ายกับว่าขาของเขามีไฟลุกไหม้ จากนั้นขาทั้งสองข้างของเขาก็ได้กลับคืนสู่สภาพปกติ
เชียนอ้าวเซียดีใจจนกระโดดโลดเต้น เขากล่าวขึ้นด้วยความตื่นตะลึงว่า… “เสี่ยวซีซีเจ้าเก่งกาจนัก ข้าตัดสินใจแล้วว่าต่อจากนี้ไป ข้าจะกอดขาของเจ้าเอาไว้ให้มั่น ไม่ว่าผู้ใดจะทำให้ข้าบาดเจ็บเจียนตาย เสี่ยวซีซีก็สามารถรักษาข้าให้หายดีได้”
มู่เฉียนซีแค่นเสียง “ฝันไปเถอะ”
“ความฝันที่สวยงามนี้ของข้าอาจจะเป็นจร
