ไรข้าไม่สนแล้ว ข้าขี้เกียจจะมายุ่งกับเจ้าแล้ว”
มู่เฉียนซีเดินตามเส้นทางที่อู๋ตี้ไป ไม่มีปัญหาอันใดเกิดขึ้นกับอู๋ตี้ แต่กลับเกิดเรื่องขึ้นกับนางแทน
จู่ ๆ ก้อนน้ำแข็งที่นางเหยียบอยู่นั้นก็จมลง!
เงาร่างสีขาวพุ่งเข้าไปอย่างฉับพลันและผลักมู่เฉียนซีขึ้นไปอยู่บนก้อนน้ำแข็งอีกก้อนหนึ่ง ร่างส่วนล่างของเขานั้นได้ลงไปจุ่มอยู่ในน้ำ ขาทั้งสองข้างของเขาแทบจะถูกแช่กลายเป็นน้ำแข็ง
“เสี่ยวหง”
มู่เฉียนซีเรียกเสี่ยวหงออกมา นางให้มันหลอมละลายน้ำแข็งที่อยู่รอบ ๆ เชือกเส้นหนึ่งถูกโยนออกไปและลากเชียนอ้าวเซี่ยมาถึงฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำ
— ปึก! —
เชียนอ้าวเซี่ยถูกโยนลงบนพื้นอย่างหยาบคาย เวลานี้ขาของเขานั้นกลายเป็นสีม่วงและไร้ซึ่งความรู้สึกไปเสียแล้ว เขากล่าว “เสียวซีซี เจ้าอ่อนโยนกับข้าหน่อยได้ไหมเล่า ? ข้าเจ็บนะ ขาข้าแข็งไปหมดแล้ว” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวถามพลางขมวดคิ้ว
“แย่แล้ว!” มู่เฉียนซีมองเขาจากศีรษะจรดปลายเท้า
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะชอบทำร้ายตนเองอย่างมาก ซ่อนพลังความสามรถเอาไว้แล้วทำร้ายตนเอง เจ้าสนุกมากนักรึ ?” ในตอนนั้นที่นางเหยียบแล้วก้อนน้ำแข็งจมลง เขามาช่วยนางเร็วมาก ความรวดเร็วของเจ้าบุรุษน่ารำคาญผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้มีร่างกายผิดปกติควรจะมีอย่างแน่นอน ทว่าเชียนอ้าวเซี่ยทำตัวแกล้งโง่กับมู่เฉียนซี เขาทำทีเป็นไม่รู้เรื่องอันใด “เสี่ยวซีซี ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้ากำลังกล่าวถึงเรื่องอะไร ? เมื่อครู่นี้เห
