ู่เฉียนซีราวกับผีเสื้อปีกระยิบระยับบินมา เขากล่าวเรียกอย่างดีใจจนแทบบ้า “เสี่ยวซีซี…!”
มู่เฉียนซี “เจ้าแน่ใจถึงเพียงนั้นเลยรึว่าข้าเป็นตัวจริง ?”
สถานที่ที่พวกเขาอยู่ในเวลานี้นั้น ล้วนเต็มไปด้วยภาพลวงตาทุกแห่งหน
เชียนอ้าวเซี่ย “เสี่ยวซีซี เจ้านั้นไม่รู้ว่าตั้งแต่เข้ามาในที่แห่งนี้ เซี่ยได้เจอเข้ากับร่างปลอมไม่รู้ตั้งเท่าไร แต่ว่าร่างพวกนั้นมิใช่ร่างจริงของซี ข้ารู้ เพราะเจ้านั้นเป็นคนพิเศษที่สุดในใจของข้า”
เชียนอ้าวเซี่ยกำลังจะวิ่งเข้าไปกอดมู่เฉียนซีอย่างเขินอาย แต่ได้ถูกนางสลัดออกไปในทันที เจ้าบุรุษน่ารำคาญผู้นี้ น่ารำคาญเสมอต้นเสมอปลายโดยแท้
เวลานี้นางเป็นหมอส่วนตัวพิเศษของจิ่วเยี่ย ด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามของจิ่วเยี่ย เขาให้บุรุษน่ารำคาญผู้นี้มีชีวิตอยู่ต่อและยังตามตื๊อนางได้อยู่ได้นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว เชียนอ้าวเซี่ยมาทำตัวใกล้ชิดกับหมอยาประจำตัวของจิ่วเยี่ยเช่นนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะถูกจิ่วเยี่ยทำให้กลายเป็นผงกระดูกสีขาวอย่างไร้สาเหตุเมื่อไรก็ได้
“เลิกสร้างความวุ่นวายที่นี่ได้แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือเราจะออกไปจากแดนแห่งภาพลวงตาแห่งนี้ได้อย่างไร”
แม้ว่าพวกเขานั้นจะสามารถแยกภาพลวงตาออกได้ แต่พวกเขาก็ติดอยู่ในที่แห่งนี้
เชียนอ้าวเซี่ยยิ้ม กล่าวขึ้น “เสี่ยวซีซี บางทีหากเจ้าจุมพิตข้าสักหนึ่งจุมพิต ข้ากับเจ้าอาจจะหลุดออกจากที่แห่งนี้ก็เป็นได้”
.
