้รับบาดเจ็บหรือไม่
มู่เฉียนซียื่นมือไปกดไหล่เขาพลางกล่าวขึ้น “เจ้าอย่าขยับ!”
สภาพเขาในตอนนี้ดูเหมือนว่ากระดูกในร่างกายแตกละเอียดหมดแล้วกระมัง ? ยังมีหน้ามากล่าววาจาทะเล้นเช่นนี้ได้อีก
คิ้วโค้งงามราวกับภาพวาดของเชียนอ้าวเซี่ยขมวดเล็กน้อย “เสี่ยวซีซี ข้าจะกลายเป็นคนพิกลพิการแล้วใช่หรือไม่ ? ถ้าหากข้ากลายเป็นคนพิกลพิการไปจริง ๆ เสี่ยวซีซีก็จะไม่ต้องการข้าแล้วใช่ไหม ?”
“มีข้าอยู่ เจ้าจะกลายเป็นคนพิการได้รึ ? ฝันไปเถอะ!” มู่เฉียนซีตะโกนใส่หูเขา
เชียนอ้าวเซี่ยถูกมู่เฉียนซีตะโกนใส่เช่นนี้ก็รู้สึกมึนเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างมีเสน่ห์เหลือร้าย “เวลาที่เสี่ยวซีซีโกรธช่างดูมีเสน่ห์ยิ่งนัก! ข้าชอบ”
เดิมทีมู่เฉียนซีคิดจะให้ยาสลบเขา แต่ดูเหมือนว่าเจ้าคนน่ารำคาญผู้นี้ไม่เกรงกลัวต่อความเจ็บปวดใด ๆ เช่นนั้นลงมือสด ๆ เลยก็แล้วกัน
ต่อกระดูก!
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นออกมาจากรอยแยกของก้นหิมะพุ่งขึ้นสู้ท้องนภา จากนั้นเสียงอันแผ่วเบาก็ค่อย ๆ ดังขึ้น “ฮืม เสี่ยวซีซี เบามือหน่อยสิ ข้าเจ็บจะขาดใจตายอยู่แล้ว”
“อ๊าก! เสี่ยวซีซีข้าขอร้องล่ะ เจ้าเบามือลงหน่อย”
“เจ็บแท้ ๆ อ๊าก!”
หมอปีศาจลงมือต่อกระดูกที่หักในร่างกายของเขากลับมาเป็นปกติแล้ว แต่เชียนอ้าวเซี่ยกลับเหงื่อไหลพรากทั้งร่างเปียกโชกราวกับไปตกน้ำมา
เจ็บนัก! แม่นางผู้นี้ไม่รู้จักคำว่าทะนุถนอมบ้างหรืออย่างไรกัน ?
อาภรณ์ขาวดูโปร่งใสเม
