ื่อมันเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ มันเผยให้เห็นผิวใต้ผ้านั้น ผิวหนังที่ขาวดุจดั่งหิมะแทบจะทำให้คนหลงใหลตกอยู่ในภวังค์ปรากฏแก่สายตามู่เฉียนซีแล้ว
ทว่ามู่เฉียนซีนางไม่ได้สะทกสะท้านกับความงามนั้นแม้แต่น้อย อีกทั้งยังเตรียมตัวที่จะไปปรุงยา หลังจากที่ปรุงยาออกมาแล้วนางก็ฉีดยาให้กับเชียนอ้าวเซี่ย
“อ๊าก!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นอีกครั้ง เขาผู้ที่อยู่ในตำแหน่งสูงส่ง มีชีวิตสุขสบาย กลับต้องมาโดนกระทำอย่างโหดร้ายไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ นี่นับว่าเป็นครั้งแรก แต่จะว่าไปเขาก็รู้สึกดีไม่น้อยเลย
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย เจ้าหมอนี่มีอุปนิสัยวิปริตเสียจริง
การที่เจ้าเขาได้รับบาดเจ็บเช่นนี้ก็เป็นเพราะว่าเขาเป็นเบาะรองให้กับนาง นางจึงไม่ได้คิดจะทำร้ายเขาอย่างโหดร้ายทารุณ นางหยิบขวดยาออกมายื่นให้เขาหลายขวดก่อนจะกล่าว “กินยาพวกนี้ให้หมดเจ้าก็จะไม่เจ็บแล้ว”
เชียนอ้าวเซี่ยรับยาในมือนางมา สีหน้าเขาเผยให้เห็นถึงความดีใจมีชีวิตชีวา นี่ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นปฏิกิริยาของเขาจริง ๆ
เขากล่าวด้วยความตกใจว่า “เสี่ยวซีซี ข้าไม่ได้หูฝาดตาฝาดไปใช่หรือไม่ ข้าต้องกินหมดนี่เลยรึ ?”
ยาวิญญาณเหล่านี้อย่างน้อยก็เป็นยาระดับหก และยาหลายขวดนี้รวมกันก็ประมาณสี่สิบถึงห้าสิบเม็ด!
กินทั้งหมดนี้… ผิดธรรมชาติแล้ว ยาวิญญาณล้ำค่าจะกินมากเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ? เขาคิดว่าตนเองนั้นได้ผ่านประสบการณ์มามากมายและเห็นสิ่งต่าง ๆ มาก็ม
