ดวงตามู่เฉียนซีทาบทาความเย็นชา นางกล่าวขึ้นว่า “พวกเจ้ากล้าโกหกข้า พวกเจ้าต้องชดใช้”
ในขณะนั้น เหล่าพรรคพวกที่อยู่ข้างกายของอู่เผิงเอามือกุมหน้าตนเองด้วยความกลัวและกล่าวออกมา “เลือด… เลือด…”
ทวารทั้งเจ็ดของพวกเขานั้นมีเลือดไหลออกมาอย่างน่าสยดสยอง เมื่อตอนแรกเริ่ม เลือดนั้นเป็นสีแดง แต่ต่อมาภายหลังก็กลับกลายเป็นเลือดสีดำดูน่ากลัว ส่วนอู่เผิงที่เป็นผู้นำนั้น ก็ไม่พ้นเลือดออกเช่นกัน
ทวารทั้งเจ็ดหลั่งโลหิต พลังวิญญาณถูกปิดผนึก เวลานี้พวกเขาดูน่าอนาถยิ่งว่าอิ๋นซวงซวงเสียอีก อู่เผิงเบิกตากว้างมองมู่เฉียนซีก่อนจะกล่าวว่า “เจ้า… เจ้าวางยาพิษพวกเรา แต่ว่าข้านั้นไม่ได้กินของอะไรจากเจ้าเลย เป็นไปได้อย่างไรกัน ?”
การวางยาพิษในอาหารนั้นไม่ใช่วิธีการที่ชาญฉลาดนัก วิธีการที่ชาญฉลาดกว่านั้นคือการวางยาพิษโดยที่ไม่ต้องให้ฝ่ายตรงข้ามสัมผัสหรือจับต้องอะไรทั้งสิ้น ก็สามารถทำให้พิษเข้าสู่ร่างกายได้
ทันใดนั้นอู๋ตี้ออกมาจากมิติ มันลูบขนที่ขาวดั่งหิมะของตนเอง “กล้าที่จะมาวางยาพิษนายท่านของข้า ข้านั้นอดคิดไม่ได้จริง ๆ ว่าพวกเจ้าช่างโง่งมเกินใคร”
เชียนอ้าวเซี่ยมองไปยังสตรีชุดสีม่วงที่อยู่ตรงหน้าอย่างงุนงง ที่แท้แล้วนางนั้นไม่เพียงแต่รู้ว่าอู่เผิงและพวกคิดไม่ซื่อวางยาพิษ แต่นางยังได้ลอบวางยาพิษใส่พวกนั้นอีกด้วย …นางเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้พิษอย่างแน่นอน “เจ้า… พรวด…”
คนชั่วช้าเหล่านั้นวางแผนร้ายกับผ
