้งควบคุมอาการเอาไว้ แต่บัดนี้ถึงเวลาที่ลูกธนูร้ายจะพุ่งไปจนหมดระยะ ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะทำอันตรายแก่ผู้ใดได้แล้ว
หากทำให้สิ่งอันตรายที่เก็บสะสมและซ่อนเร้นมาเป็นเวลานานบนตัวของมันระเบิดออกมา ตัวประหลาดจะต้องตายตกไปอย่างอนาถแน่นอน
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ของขวัญที่มู่เฉียนซีจะมอบให้แก่ตัวประหลาดนั้น นางเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เวลานี้ตัวประหลาดที่ถูกเสี่ยวหงและอู๋ตี้เล่นเอาเสียจนมีบาดแผลเต็มตัว ได้ถูกเข็มยาของมู่เฉียนซีล้อมเอาไว้
— ซึ่บ! —
เมื่อเข็มยาทิ่มเข้าสู่ร่างกายของเขานั้น ตัวประหลาดขนขาวรู้สึกได้ว่าเกิดเรื่องขึ้นแล้ว และเป็นเรื่องใหญ่เสียด้วย— ปั้ก! ปั้ก! ปั้ก! —
พลังในร่างกายของเขาเริ่มไหลผ่านในเส้นลมปราณอย่างวุ่นวาย จึงทำให้เขาเจ็บปวดเหลือจะทน ดวงตาของเขาจ้องมองมู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้นว่า… “เจ้า… เจ้าต่ำช้านัก เจ้าวางยาข้า ข้ายับยั้งควบคุมมันอย่างยากลำบากมายาวนานหลายปี แต่เจ้า… เจ้าทำลายมันลงสิ้นเสียทั้งหมดแล้ว”
สตรีอายุน้อยผู้นี้น่ากลัวนัก นางสามารถมองเห็นสภาพร่างกายของเขาได้อย่างรวดเร็ว และในเวลาเดียวกันก็โจมตีเขาด้วยการโจมตีที่ร้ายแรงต่ออันตรายที่ซ่อนอยู่ในร่างกายของเขา
— ปึก! —
พลังของตัวประหลาดขนขาวเริ่มอ่อนแอลงเรื่อย ๆ มันกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด ไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะให้มู่เฉียนซีต้องลงมือแล้ว
มู่เฉียนซี “เจ้าตัวประหลาดเฒ่า เจ้าร่วมมือกับสำนักเจินอู่เพื่อทำร้ายเ
