ยนอ้าวเซี่ยที่แม้จะตายก็ไม่ยอมรับ นางรู้สึกว่าหมดสิ้นความน่าสนใจจึงได้ปล่อยมือ
เชียนอ้าวเซี่ยลูบคอตนเอง เขายิ้มหน้าซื่อก่อนจะกล่าวว่า “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเสี่ยวซีซีนั้นคงจะฆ่าข้าผู้ที่อยู่ใต้ฟ้าเหนือพสุธา ผู้เป็นบุรุษงดงามสุดที่จะหาผู้ใดเทียบเทียมได้หนึ่งเดียวผู้นี้ไม่ลงหรอก” มู่เฉียนซีปัดหิมะที่อยู่บนร่างของนางออกก่อนจะกล่าวขึ้น “เจ้าเสแสร้งเก่งนัก ข้ากล้าเดิมพันเลยว่าข้าไม่สามรถถอดหน้ากากของเจ้าออกได้ และก็ไม่รู้สึกว่ามันจำเป็นที่จะต้องทำด้วย เพียงแต่เจ้าอย่าได้มาทำให้ข้าโมโหจนกลายเป็นศัตรูกับข้าก็พอ”
เสี่ยวหงเผาเจ้าตัวประหลาดไปแล้ว ทว่านั่นเป็นเพียงแค่ร่างแยกเท่านั้น ตัวจริงของมันในตอนนี้กำลังสู้กับอู๋ตี้อยู่
เมื่อได้เห็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามอีกตัวหนึ่ง สีหน้าของตัวประหลาดขนขาวก็เปลี่ยนไปอย่างมาก “เจ้า… เจ้าทำพันธสัญญากับสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองตัวเลยรึ ?!”
สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ระดับสามนั้นเทียบเท่าได้กับบุคคลระดับจักรพรรดิ ผู้ที่มีไว้ครอบครองจึงสามารถท่องเที่ยวไปทั่วทั้งทวีปเซี่ยโจวได้ เมื่อพบเจอเข้ากับจักรพรรดิยอดยุทธ์ระดับเก้าก็มิจำเป็นต้องหวั่นกลัว
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
อู๋ตี้เสี่ยวหงเริ่มการต่อสู้แบบสองต่อหนึ่งขึ้น ส่วนเข็มยาของมู่เฉียนซีเองก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้วเช่นกัน เจ้าหมอนี่หมกหมุ่นฝึกฝนจนหลงผิดธาตุอัคคีแตกไปเข้าวิถีมาร และได้พึ่งพาวิธีการที่น่าสะอิดสเอียนมาทำการยับยั
