ัยในสายตาของมันเลย ใบหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยเวลานี้ดำคล้ำเสียยิ่งกว่าก้นหม้อ “พวกเจ้าถึงกับต้องตะลึงขนาดนั้นเลยรึ ? ข้านั้นเป็นผู้โดดเด่นมาแต่ไหนแต่ไร แต่ไม่เคยติดพันอยู่กับนารีผู้ใดเข้าใจไว้ด้วย”
เขามองไปที่มู่เฉียนซีอย่างเขินอายก่อนจะกล่าวว่า “แต่ถ้าเสี่ยวซีซีละก็ถือเป็นข้อยกเว้น หากเสี่ยวซีซีต้องการสนุกกับข้า ข้าจะไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน”
ตัวประหลาดขนขาวกล่าวขึ้น “ไม่ต้องมาหยอกมาเกี้ยวกันที่นี่ พวกเจ้าล้วนแต่เป็นเหยื่อของข้า”
มู่เฉียนซีมองตัวประหลาดเฒ่าอย่างเห็นอกเห็นใจ “เจ้าฝึกฝนจนธาตุอัคคีแตกและเข้าสู่วิถีมาร แล้วเจ้ายังคิดหลงผิดที่จะใช้วิธีการบำรุงทดแทนนี้เพื่อมาสะกดควบคุมความเป็นพิษในตัวของตนเอง ทำให้ตัวเจ้าเองนั้นกลายเป็นตัวประหลาดผู้ที่อยู่ในสภาพครึ่งผีครึ่งคน”
“เจ้าว่าอย่างไรนะ ?”
เมื่อถูกมู่เฉียนซีกล่าวถึงสภาพร่างกายของตนด้วยน้ำเสียงที่เวทนานั้น ตัวประหลาดขนขาวโกรธขึ้นมาอย่างสุดขีด เขายื่นมือที่ใหญ่โตนั้นไปทางมู่เฉียนซี ทันใดนั้นเอง เงาร่างสีขาวกระโจนเข้ามาผลักมู่เฉียนซีออกไป
“เสี่ยวซีซี เจ้ารีบไป!”
— ปั้ก! —
คุณชายเซี่ยผู้ที่เคราะห์ซ้ำกรรมซ้อนได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง
อู่เผิงกล่าวขึ้น “พวกเจ้าอย่าดิ้นรนไปเลย พวกเจ้าทั้งหมดล้วนแต่ถูกข้าวางยาพิษ คิดที่จะต่อต้าน ฝันไปเถอะ!”
สีหน้าของเหล่าองครักษ์เปลี่ยนไป ทว่าองครักษ์ขององค์หญิงรองแย่ยิ่งกว่า ทั้งหมดสลบไปแล้วในเวลานี้
— กึก! —
มู่
