ี้กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“เจ้า…” อิ๋นซวงซวงเห็นพวกเขานายท่านกับสัตว์วิญญาณกล่าวตอบโต้กันไปมา นางก็โกรธจนแทบจะเป็นลมล้มไป
มู่เฉียนซีกล่าว ใบหน้าเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ว่าอย่างไรล่ะองค์หญิงรอง ต้องการจะต่อสู้กับข้าอีกหรือไม่ ?”
“ข้าจะสู้กับเจ้าจนสุดชีวิตของข้า!” กระบี่ยาวของนางถูกชักออกจากฝัก โจมตีไปที่มู่เฉียนซีทันที
การลอบโจมตีเช่นนี้ไม่ได้อยู่ในสายตามู่เฉียนซีแม้แต่น้อย มู่เฉียนซียกแขนขึ้น กล่าวอย่างเย็นชาว่า “โล่มังกรวารี!”
ความแข็งแกร่งของทั้งสองนั้นห่างชั้นกันเกินไปจนอิ๋นซวงซวงไม่อาจต้านทานการโจมตีของมังกรวารีได้ ร่างของนางกระเด็นลอยออกไปกลางอากาศอย่างน่าสังเวช
— ปัง! —
องครักษ์ของนางรีบเข้าไปรับร่างนางเอาไว้ มิเช่นนั้นเกรงว่าจะต้องบาดเจ็บอย่างสาหัสเป็นแน่แท้
— พรวด! —
อิ๋นซวงซวงกระอักเลือดคำโตออกมา จากนั้นเป็นลมล้มลง
อีกทางด้านหนึ่ง เชียนอ้าวเซี่ยตะโกนส่งเสียงโห่ร้องด้วยความดีใจ “เสี่ยวซีซียอดไปเลย สมกับเป็นแม่นางคนงามที่ข้าชื่นชอบจริง ๆ”
แสงตะวันสีทองอร่ามสาดส่องกระทบลงบนใบหน้าของเขา ทำให้ทุกคนที่เห็นทิวทัศน์ในเวลานี้เกิดความฉงนสงสัยขึ้นเล็กน้อย ทว่ามู่เฉียนซีมิได้เป็นเช่นนั้น ภูมิคุ้มกันของนางต่อความงดงามนั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นท่านอา ชิงอิ่ง หรือจะเป็นจิ่วเยี่ย สำหรับนาง ความงามของพวกเขาไม่แตกต่างจากเชียนอ้าวเซี่ยผู้นี้เลย เพียงแต่บุรุษผู้นี้ดูนุ่มนิ่มกว่าเล็กน้อย
