— ปัง! —
มู่เฉียนซีผลักเขาออกไป
“ข้าไม่ว่าอย่างไรทั้งนั้น สายน้ำขุนเขาแปรเปลี่ยนได้ สันดานดั้งเดิมนั้นยากกลับกลาย ต่อไปเจ้าอย่ายั่วโทสะข้าก็พอ” มู่เฉียนซีกล่าวเสียงเย็นชา
เชียนอ้าวเซี่ยนั้นแปลกประหลาด ยิ่งเขาโดนตีมากเท่าไหร่ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ดูมีเสน่ห์แพรวพราวมากขึ้นเท่านั้นจนแทบจะทำให้ทุกคนหลงใหลไปกับเขา
ชายหนุ่มรูปงามเช่นนี้ก็นับว่าเป็นความผิดมากแล้ว เขายังมายิ้มอีก นี่มันบังคับให้คนกระทำความผิดชัด ๆ
ผู้นำกลุ่มนักผจญภัยผู้นั้นยิ้มพลางกล่าว “หากคุณชายผู้นี้ยอมร่วมมือด้วย พวกเรายินดีเป็นอย่างมาก เช่นนั้นข้าขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน ข้ามีนามว่าอู่เผิง เป็นผู้นำกลุ่ม”
มู่เฉียนซียิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวเบา ๆ “ข้ามีนามว่ามู่เฉียนซี”
“เสี่ยวซีซี! ในที่สุดข้าก็ได้ทราบนามเจ้า” เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวขัดขึ้น แววตาสดใสมองมู่เฉียนซีด้วยความตื่นเต้น
‘เสี่ยวซีซีรึ ?’มุมปากมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย เดิมทีเขาเรียกนางว่าแม่นางคนงามก็น่ารำคาญใจมากพออยู่แล้ว ยังจะมาเรียกเช่นนี้อีก นางแทบอยากจะวางยาพิษเขาให้เป็นใบ้ไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด
นางรู้ดีว่าเขาเป็นคนที่ปกปิดเก่ง แสดงละครได้เก่งกาจ เช่นนั้นเรื่องที่เขาเป็นคนไร้ประโยชน์ จะจริงหรือเท็จก็คงยากที่จะแยกแยะได้ แต่หากเขาเป็นคนไร้ประโยชน์จริง คนในจวนของเขาจะส่งเพียงแค่องครักษ์มาปกป้องและยอมให้เขาออกมาวิ่งเล่นได้อย่างสบายใจเช่นนี้หรือ ?
ต่อให้มีเสี่ยว
