“แม่นางคนงาม ดูเหมือนว่าข้าจะพบว่าเจ้าชอบสมุนไพรวิญาณและชอบที่จะหลบหน้าข้าด้วย”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเกียจคร้าน “นับว่าเจ้านั้นรู้ตัวดีว่าข้ารำคาญเจ้า ข้าขอบอกไว้เลยว่าต่อให้เป็นวัชพืชเพียงหนึ่งต้นก็ยังถือว่าดีกว่าเจ้า”
“ข้าแย่ถึงเพียงนั้นเลยรึ ?!” หัวใจของเชียนอ้าวเซี่ยแทบจะแตกสลายไป ด้วยใบหน้าที่สามารถทำให้ผู้คนหลงผิดชอบชั่วดีได้ ไม่ว่าจะเป็นสตรีงามผู้ใด เพียงแค่สบตาเขาเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำให้นางผู้นั้นจมปลักรักเขาได้
แต่มาวันนี้กลับตาลปัตร เขาโดนรังเกียจอย่างถึงที่สุด
มู่เฉียนซีคว้าคอเสื้อของเชียนอ้าวเซี่ยเอาไว้ นางกล่าว “ข้าจะบอกเจ้าให้นะคุณชายเซี่ย หากว่าเจ้าคิดว่าชีวิตนี้มันช่างน่าเบื่อหน่าย อยากจะหาความสนุก ในใต้หล้านี้มีของเล่นตั้งมากมาย แต่ว่าตัวข้าไม่มีความสนใจใด ๆ ที่จะมาเล่นกับเจ้า เจ้าเลิกแสร้งทำอย่างนั้นอย่างนี้ เลิกตีสีหน้าจอมปลอมพวกนั้นได้แล้ว”
การแสดงสีหน้าของชายผู้นี้สมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก หากนำเขาไปอยู่ในยุคปัจจุบันคงจะได้เป็นบุคคลระดับดาราเป็นแน่แท้ เขาตีสีหน้าต่าง ๆ ได้หลากหลาย สามารถหลอกผู้คนได้มากมายในใต้หล้า แต่การกระทำนั้นในทุก ๆ ท่วงท่าของเขาไม่อาจหลอกนางได้
ดวงตาสีดำเงาเป็นประกายคู่นั้นของเชียนอ้าวเซี่ยทอแววสงสัย เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ การแสดงละครตบตาของเขาที่ทำมายี่สิบปีกลับมีคนมองมันออกได้อย่างทะลุปรุโปร่ง แถมคนผู้นี้ยังเพิ่งพบเจอกันไม่นานเสียด้วย
