“เจ้ากล้าลงมือก็ลองดู”
แม้ว่าเชียนอ้าวเซี่ยจะมีเสน่ห์งดงาม เขาเองก็เป็นคนที่มีอารมณ์โกรธเช่นกัน
ในตอนนี้ทั้งสองฝ่ายเริ่มต่อสู้กัน เห็นได้ชัดว่าความแข็งแกร่งของเชียนอ้าวเซี่ยมากกว่าเล็กน้อย องค์หญิงรองและพวกไม่มีทางเลือกอื่น
มู่เฉียนซีกล่าวเตือน “พาหมอยาที่ไม่ได้เรื่องมาด้วยนับว่าเป็นความโชคร้ายไปหลายภพชาติ เมื่อโดนพิษ หากไม่ใช้บุรุษแก้ แท้ที่จริงแล้วสามารถฝังกลบไว้ในหิมะสิบชั่วยามก็สามารถแก้พิษได้เช่นกัน”
องค์หญิงรองร้องตะโกน “สิบชั่วยาม เจ้าอยากให้ข้าแข็งตายรึ ?”
มู่เฉียนซี “หากว่าเจ้ากลัวแข็งตาย องครักษ์ของตระกูลเจ้าร่างกายกำยำแข็งแรงทุกคน เจ้าเลือกดูเอาแล้วกัน ส่วนชายผู้นั้นเจ้าจับตัวเขาไม่ได้หรอก”
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ “โอ้แม่สาวน้อย แท้ที่จริงแล้วเจ้าก็ใส่ใจข้าเช่นกัน ข้ามีความสุขเหลือเกิน” เมื่อได้รับสมุนไพรวิญญาณระดับปฐพีที่ตนเองต้องการแล้ว มู่เฉียนซีไม่อยากที่จะอยู่กับองค์หญิงเจ้าเล่ห์และคุณชายบ้าบอนี่ต่อแม้แต่น้อย จึงหันหลังเดินหนีไปไม่หันกลับมามอง
นางมาเพื่อฝึกฝนเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตนเอง ไม่ได้มีเวลามากพอที่จะเสียเวลากับพวกเขา
ทว่าทันทีที่มู่เฉียนซีจากไป นางก็รู้สึกได้ถึงจิตสังหารในความมืด เงานับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นในการใช้ย่างก้าวพันเงา เท้านางเหยียบไปบนพื้นหิมะสีขาวแล้วลอยขึ้นไปอยู่บนกองหิมะกองหนึ่ง จากนั้นเข็มยาเข็มหนึ่งก็ได้ไปจ่อเข้าที่คอของคนผู้หนึ่ง นา
