งกล่าวถามขึ้น “ใครส่งเจ้ามา ?”
คนผู้นี้เป็นนักฆ่า และน่าจะเป็นนักฆ่าของหอเงามืด
นักฆ่าผู้นั้นตะลึงงัน จิตสังหารของเขาฝึกจนถึงขั้นที่สามารถควบคุมได้ดั่งใจแล้ว แต่ก็ยังคงถูกสตรีผู้นี้ตรวจจับได้ และทำให้เขาตกอยู่ในกำมือฝ่ายตรงข้าม
ขณะที่เขากําลังงุนงง เสียงอ่อนโยนราวกับหิมะเกล็ดนุ่มก็ดังขึ้นมา “คนงามของข้ากำลังถามเจ้าอยู่ เจ้าเหม่อลอยอะไรเล่า ?”
นักฆ่าผู้นั้นกล่าวว่า “ข้าได้รับภารกิจให้มาฆ่าสังหารชายผู้นี้ แต่ข้ากลับตกอยู่ในมือพวกเจ้าแล้ว จากนี้จะฆ่าจะแกงก็ตามใจพวกเจ้าเลย”
เชียนอ้าวเซี่ยไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าเหตุใดคนผู้นี้ถึงต้องการจะฆ่าเขา แต่กลับมองไปที่มู่เฉียนซีด้วยความดีใจ “แม่นางคนงามทำเป็นไม่สนใจข้า แต่ความจริงแล้วยังคงห่วงใยข้าอยู่ ไม่เช่นนั้นก็คงจะไม่ช่วยข้าจากน้ำมือของนักฆ่าผู้นี้ เจ้าพูดมาสิว่าหรือว่าไมใช่ ?”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเฉยเมย “เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว”
“แม่นางคนงาม เจ้าก็รู้นามข้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าบอกนามของเจ้าแก่ข้าบ้างได้หรือไม่ ?”
— ปัง! —
มู่เฉียนซีจับนักฆ่าผู้นั้นโยนลอยออกไปและเตะไปทางเชียนอ้าวเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ “ในเมื่อเขามาเพื่อฆ่าเจ้า เจ้าก็จัดการเองเถอะ ข้าไม่เล่นด้วยแล้ว” มู่เฉียนซีหันหลังจากไป
เชียนอ้าวเซี่ย “นักปราชญ์ท่านได้กล่าวเอาไว้ว่าผู้ที่มีคุณในการช่วยชีวิต ก็ต้องตอบแทนกันด้วยกายและใจ ในเมื่อเจ้าช่วยข้าเอาไว้ เช่นนั้นก็อย่าได้ปฏิเสธการตอบแทนจากข้าเลย
