กล่าวเหยียดหยาม “เจ้ามนุษย์น่ารังเกียจ เจ้าอย่าได้คิดว่าเพียงแค่กระบวนท่าที่แข็งแกร่งท่าเดียวก็ไร้เทียมทานแล้ว ข้านั้นไม่แพ้ให้แก่เจ้าแน่”
— ตูม! —เสือดาวหิมะนี้ไม่ยากนักที่จะจัดการแต่สิ่งที่ยากจะจัดการนั้นอยู่ที่ด้านหลังของนางต่างหาก
แน่นอนว่าเสียงสั่นสะเทือนเช่นนี้จะดึงดูดให้ชายผู้ที่ชอบมาติดหนึบเหมือนดั่งกาวหนังสุนัขนั้นมาถึง เชียนอ้าวเซี่ยเห็นมู่เฉียนซีที่เป็นสาวน้อยผู้อ่อนแอต้องเผชิญหน้ากับเสือดาวที่เป็นสัตว์วิญญาณระดับเจ็ด จึงรีบชี้นิ้วสั่งให้ลูกน้องของตนนั้นไปช่วยเหลือ
“เร็วเข้า รีบไปช่วยแม่นางคนงามเร็ว!”
มู่เฉียนซีโกรธจัด นางกล่าว “พวกเจ้าทุกคนยืนอยู่ที่ฝั่งนั้น ห้ามขยับ!”
เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวที่มีความเป็นผู้นำแฝงอยู่ในน้ำเสียงทำให้เหล่าองครักษ์ที่อยู่ข้าง ๆ เชียนอ้าวเซี่ยตกตะลึง สตรีผู้นี้ยังอายุน้อยอยู่แท้ ๆ แต่กลับมีท่าทางน่าเกรงขามเช่นนี้ได้
“คุณชาย…” พวกเขามองไปที่เชียนอ้าวเซี่ย หวังว่าเขาจะตัดสินใจให้ได้เชียนอ้าวเซี่ยกล่าว “เชื่อฟังนาง อย่าได้ทำให้นางโกรธเคือง”ความเร็วของเสือดาวหิมะนั้นถือว่ารวดเร็วมาก มันเกือบจะพุ่งไปที่คอเรียวระหงของมู่เฉียนซีอยู่หลายครั้ง ผู้คุ้มกันที่มองกันอยู่ก็ตกใจเป็นอย่างมากสตรีผู้นี้เป็นเพียงปรมาจารย์ภูตระดับห้าเท่านั้น ทว่านางถึงกับกล้าสู้กับสัตว์วิญญาณระดับเจ็ดโดยที่ไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย ช่างไม่กลัวตายเอาเสียเลยทุกครั้งที่หลบการโจมตีได้
