ชายหนุ่มที่ดวงตาใสราวผลึกน้ำแข็งคู่นั้นตะโกนโหวกเหวกว่าจะฆ่าจิ่วเยี่ย ช่างไร้เดียงสาเกินไปแล้ว
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกเล็กน้อย‘บุรุษโง่งมผู้นี้คิดจะฆ่าจิ่วเยี่ย เหอะ! รนหาที่ตายแท้ ๆ’
บุรุษผู้นี้ทำให้มู่เฉียนซีรู้สึกสับสนยิ่งนัก นางตัดสินใจไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขาน่าจะเป็นการดีกว่า
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีเดินจากไปเช่นนี้ เขาก็ไล่ตามนางไปด้วยความไม่พอใจ
กว่ามู่เฉียนซีจะหนีคนผู้นี้ไปได้นั้นไม่ง่ายเลย นางจะไปพักผ่อนเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไปยังทุ่งน้ำแข็ง ณ แดนแห่งความหนาวเหน็บหมื่นลี้
นางเตรียมข้าวของทุกอย่างพร้อมแล้ว และได้สอบถามข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่เก็บเกี่ยวประสบการณ์อย่างทุ่งน้ำแข็งเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่นางเปิดประตูออกมา ก็ได้เห็นบุรุษชุดขาวกำลังมองมาที่นางด้วยแววตาเว้าวอนให้สงสาร
“แม่นางคนงาม ในที่สุดเจ้าก็อยากจะเจอข้าแล้ว”
“ไสหัวไป!”
“อย่าเล่นตัวนักเลยแม่นาง…” ริมฝีปากแดงระเรื่อพ่นคำพูดที่อ่อนหวานชวนน่าหลงใหลออกมา ร่างกายก็ขยับเข้าใกล้มู่เฉียนซี
“แม่นางใบหน้าสวยสดงดงามเช่นนี้ ข้าเห็นครั้งแรกก็ทุ่มเทความรักให้เจ้า เมื่อได้มาเห็นใบหน้างามของเจ้าอีกครา หัวใจทั้งดวงของข้าก็เป็นของเจ้าอย่างสมบูรณ์ อย่าผลักไสไล่ส่งข้าเลย”
ปลายนิ้วเรียวของมู่เฉียนซีสัมผัสที่ใบหน้าที่เย็นเฉียบ ขาวราวหิมะของเขา นางมองลึกเข้าไปที่ดวงตาสดใสราวผลึกน้ำแข็งคู่นั้น
“ฟังให้ดี หากเจ้ายังก่อกวนข้าไม
