่ยอมเลิกรา ข้าจะทำลายใบหน้างาม ๆ นี้ของเจ้าอย่างไม่เกรงใจเลยคอยดู”
บุรุษตรงหน้ากล่าวอย่างน่าสงสารว่า “แม่นางคนงามเจ้าจะทำได้ลงคอหรือ ? ข้างดงามมีเสน่ห์เช่นนี้ หากทำลายลงจะไม่ดูน่าสงสารไปหน่อยหรือ ?”
— กึก! —
มู่เฉียนซีเพิ่มแรงที่ปลายนิ้ว กดลงบนใบหน้าเขาแรงขึ้น เลือดฝาดสีแดงปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวราวหิมะนั้น คิ้วของเขาขมวดมุ่นด้วยความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาอย่างฉับพลันนี้
— ปัง! —
มู่เฉียนซีเตะเขาจนร่างของเขากระเด็นลอยออกไป
“อ๊าก!” สีหน้าของชายผู้งดงามผู้นั้นซีดเผือด
ถึงแม้จะรู้สึกอับอาย แต่เขากลับมีความสุขที่ได้ทำให้สตรีตรงหน้าวู่วามทำร้ายเขาเช่นนี้
“เจ้า! หากคราวหน้ากล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับข้าอีก ข้าจะทำให้เจ้าสิ้นไร้ซึ่งความเป็นบุรุษ” มู่เฉียนซีขู่อย่างโหดร้าย มุมปากของนางกระตุกอย่างบ้าคลั่ง
เขายิ้มเขินอายพลางกล่าวว่า “หากแม่นางคนงามชอบสตรี เช่นนั้นข้าก็ยอมเป็นสตรี อืม… แต่หากเจ้าชอบบุรุษละก็…”
มู่เฉียนซีแทบจะเป็นลมล้มลง ต่อให้นางมาจากยุคปัจจุบัน นางก็รับไม่ได้ที่บุรุษผู้นี้กล่าววาจาไม่เข้าหู
มู่เฉียนซีนางไม่ต้องการจะสนใจเขาแล้ว นางออกจากโรงเตี๊ยม เตรียมจะเดินทางไปยังทุ่งน้ำแข็ง ณ แดนแห่งความหนาวเหน็บหมื่นลี้
ทันทีที่นางออกไป โรงเตี๊ยมเกิดโกลาหลขึ้นมา “คุณชาย คุณชายเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ คุณชายไม่ระวังเอาเสียเลย”
คณชาย—เชียนอ้าวเซี่ยค่อย ๆ ลุกขึ้นมาพลางกล่าวว่า “พวกเจ้ามาช้าเกินไป แม
