่นางคนงามของข้าหนีไปแล้วไม่เห็นรึ ?”
“คุณชาย ครั้งนี้ท่านมาจับจิ้งจอกหิมะให้กับอวี้จวิ้นจู่ไม่ใช่หรือขอรับ ? เหตุใดถึงได้เปลี่ยนใจผันรักเช่นนี้ล่ะขอรับ ”
เชียนอ้าวเซี่ยหรี่ตาลงพลางกล่าวขึ้นว่า… “ข้าได้เจอกับแม่นางผู้หนึ่ง นางงดงามกว่าอวี้เอ๋อร์ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า ข้าได้เจอรักแท้แล้ว รีบไปตามแม่นางผู้นั้นกลับมาให้ได้”
มุมปากองครักษ์ที่ติดตามเชียนอ้าวเซี่ยกระตุก‘คุณชาย… มีครั้งใดบ้างที่ท่านไม่บอกว่าเป็นรักแท้ รักแท้ของท่านผันเปลี่ยนได้ทุกวันจริง ๆ’
พบเจอสตรีงามครั้งใดเป็นต้องคลั่งรักบ้ากามไปเสียทุกที หากชอบเข้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการแย่งชิง การบังคับขู่เข็ญ หรือมอบทั้งกายใจให้ก็จะต้องเอามาครอบครองให้ได้ถึงจะยอมเลิกรา
เพื่อตอบสนองความต้องการของคุณชายผู้นี้ พวกเขาต้องทำบาปทำชั่วไปไม่รู้เท่าไหร่แล้ว
เหล่าองครักษ์กล่าวแขวะค่อนแคะในใจอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้ารับคำสั่ง “ขอรับ พวกเราจะตามไปจับตัวแม่นางผู้นั้นมาประเดี๋ยวนี้”
…
“คุณชาย แม่นางชุดม่วงผู้นั้นไปที่ทุ่งน้ำแข็งแล้ว พวกเราจะตามไปหรือไม่ขอรับ ?” ไม่นานนักองครักษ์ก็กลับมารายงาน
ใบหน้าของเชียนอ้าวเซี่ยสดใสขึ้นมา เขายิ้มอย่างเบิกบานใจ “สมกับเป็นแม่นางคนงามของข้าจริง ๆ ใจเดียวกัน คิดไปทางเดียวกัน”
“ไป…! พวกเราออกเดินทางไปทุ่งน้ำแข็งกันเถอะ ที่ทุ่งน้ำแข็งมันหนาวเหน็บ แม่นางคนงามเอ๋ย… มาให้ข้ามอบความอบอุ่นให้กับเจ้าเถอะ”
ถึงแม
