ึกของนางเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะขาว
เชียนอ้าวเซี่ยกล่าวด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “แม่นางคนงามไม่ต้องเขินอาย ข้าไม่รังเกียจเจ้าเลยแม้แต่น้อย”
สายตาของมู่เฉียนซีมองบุรุษผู้นั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน เขารูปงามและมีเสน่ห์ไม่น้อยไปกว่าจื่อโยวเลย ทว่ากลิ่นอายบนตัวของเขานั้นไม่มีแม้แต่พลังวิญญาณ
เขาเป็นเหมือนขยะไร้ประโยชน์ที่ไม่มีการฝึกฝนพลังวิญญาณอะไรเลย แต่องครักษ์ที่ติดตามเขามานั้นล้วนแต่มีพลังวิญญาณทั้งสิ้น อย่างต่ำก็มีพลังวิญญาณขั้นราชายอดยุทธ์และราชาแห่งภูต
ถึงแม้ว่าเขาจะทำตัวไร้สาระ แต่ความหยิ่งยโสและความสูงศักดิ์ที่เป็นเนื้อแท้นั้นมิอาจหลอกใครได้ ชายผู้นี้อยากจะมาพัวพันกับนางมากจนถึงขั้นต้องทำเช่นนี้เลยรึ ?
มู่เฉียนซีก้าวเท้าเดินไปหาเขา นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ข้าบอกเจ้ากี่ครั้งแล้วว่าอย่ามายุ่งวุ่นวายกับข้าอีก เจ้าอยากให้ข้าทำร้ายเจ้าจริง ๆ ใช่หรือไม่ ?”
“อ๊าก!”
เชียนอ้าวเซี่ยร้องขึ้นด้วยความตกใจจนทำให้มู่เฉียนซีเซเกือบจะล้มลง เขากล่าวด้วยเสียงแหบแห้ง “แม่นางคนงาม ข้าขอแรง ๆ กว่านี้หน่อย อา…”
เสียงนี้เป็นเสียงที่ชวนสยิวไม่น้อยเลย จนทำให้ใบหน้าของเหล่าองครักษ์ที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับการขับไล่จิ้งจอกหิมะแดงก่ำขึ้นมา
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกอีกครา “เฮ้พวกงั่ง! คุณชายของพวกเจ้าป่วยก็อย่าปล่อยให้ออกมาเอ้อระเหยเช่นนี้ อาการเช่นนี้น่าจะลืมกินยา พวกเจ้าเอายาให้เขากินเยอะ ๆ หน่อยล่ะ”
มู่เฉี
