ยนซีรู้สึกว่าตนเองได้พบกับบุคคลที่รับมือได้ยากหมายเลขสองเข้าให้แล้ว คนแรกนั้นแน่นอนว่าเป็นจิ่วเยี่ย จิ่วเยี่ยผู้ชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่ไร้ซึ่งเหตุผลยิ่งนัก
ส่วนบุรุษผู้นี้ เขาหน้าด้านไร้ยางอายอย่างไร้ที่เปรียบ การฝึกให้หน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้ได้นั้นคงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
หากเขามีเจตนาร้ายต่อนาง นางก็จะวางยาพิษเขาให้ตายทำลายซากศพไปก็สิ้นเรื่อง ส่วนพวกองครักษ์ที่ติดตามเขามานั้นนางมิได้ขลาดกลัว ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด นางก็ยังมีอู๋ตี้กับเสี่ยวหงคอยช่วย
แต่ทว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อนาง ไม่ได้ต้องการสังหารนาง เขาเพียงแค่มาทำให้นางรำคาญใจซึ่งก็ไม่ได้หมายความว่าเขาต้องการจะสังหารนาง
มู่เฉียนซีเลิกคิดเรื่องไร้สาระ ทันใดนั้นนางล่องหนหายเข้าไปในทุ่งน้ำแข็งอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดก็มิปาน
เชียนอ้าวเซี่ยถูกองครักษ์ดึงตัวมา ท่าทางเขาเขินอาย เขากล่าวด้วยสีหน้าแยกเขี้ยวยิงฟัน “แม่นางคนงามทำร้ายใจข้าได้อย่างโหดร้ายยิ่งนัก”
เขาคว้าแขนองครักษ์คนหนึ่งก่อนจะกล่าวถามว่า “เซี่ยซือซาน เจ้าว่าใบหน้าข้าน่าเกลียดหรือไม่ เหตุใดแม่นางคนงามผู้นั้นถึงไม่ใจสั่นหวั่นไหวไปกับข้า ทั้งยังเห็นหน้าข้าก็วิ่งหนีข้าอีก ?”
.
