— ปัง! —
ทันใดนั้นเอง อู๋ตี้พุ่งเข้าไปข่วนเขาด้วยกรงเล็บแหลมคมอย่างไร้ความปรานี “นายท่านของข้ากำลังถามเจ้าอยู่ ไม่ใช่ให้เจ้ามาถามนายท่านของข้า”
อู๋ตี้นั้นภายนอกมันดูน่ารักอย่างมาก ทว่าน้ำเสียงของมันกลับเย็นชาและโหดร้ายอย่างไร้สัตว์ใดมาเปรียบเทียบ
“เขาถามข้า…” สมองของศิษย์พี่สามในเวลานี้มีแต่ความว่างเปล่า
“โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ ข้าเป็นเพียงผู้น้อยตัวเล็ก ๆ เท่านั้น ม้วนไม้ไผ่โบราณที่ระบุแผนที่ของหม้อเทพนิรันดร์จะอยู่กับข้าได้อย่างไร ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตข้า ข้ารับปากเลยว่าหากกลับไปถึงสำนัก ข้าจะเอาแผนที่นั้นให้เจ้าอย่างแน่นอน”
ศิษย์พี่สามกล่าวอ้อนวอนไปเช่นนั้นก็จริง ทว่าในใจกลับคิดร้ายต่อมู่เฉียนซี‘รอให้กลับไปถึงหุบเขาหมอเทวดาได้เสียก่อนเถอะ ข้าจะทำให้เด็กน้อยอย่างเจ้าตายทั้งเป็นเลยคอยดู!’
มู่เฉียนซีกล่าวเสียงแผ่วเบา “เจ้าเป็นคนบอกเองไม่ใช่รึว่าเจ้าเป็นเพียงผู้น้อยตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง แล้วเจ้าคิดว่าเจ้าจะเอาของล้ำค่าเช่นนั้นมาได้งั้นรึ ?”
หากนางปล่อยเสือร้ายเข้าถ้ำ นางก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่งมที่กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำ กำจัดพวกมันให้สิ้นซากเป็นทางออกที่ปลอดภัยที่สุด
“ขะ… ข้า…” ภายใต้สายตาที่มองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งเช่นนี้ ทำให้ศิษย์พี่สามรู้สึกหวาดกลัวและตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก
“อย่าฆ่าข้าเลย ได้โปรด… ข้ายอมทำอะไรให้เจ้าได้ทุกอย่าง” ศิษย์พี่สามตะโกนขึ้น
“ข้าเป็นถึงนักปรุงยาเชียวนะ ข้
