ม! ตูม! —
เขารวบรวมพลังระดับจักรพรรดิโจมตีมู่เฉียนซีอย่างบ้าคลั่ง ทว่ามู่เฉียนซีรีบเปิดประตูเข้าไปหลบในห้องหินที่นางเพิ่งออกมาและปล่อยให้เขาผู้นั้นค่อย ๆ ดิ้นรนอย่างช้า ๆ นางไม่ต้องการจะสนใจคนเช่นนี้
เขาตะโกนว่า “อ๊าก! ช่วยข้า ช่วยข้าด้วย ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า เจ้าช่วยข้าเร็ว! …ข้าเป็นศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาแห่งสํานักนิกายระดับสอง เจ้า… เจ้า…”
มู่เฉียนซีเปิดประตูและเห็นว่าเชือกอ่อนสีทองนั่นขาดไปอย่างสมบูรณ์ ศิษย์ของหุบเขาหมอเทวดาตกลงไปอย่างฉับพลัน
แม้ว่าเขาจะใช้พลังระดับจักรพรรดิเพื่อปกป้องร่างกายและชีวิตไว้ก็ไม่รอดพ้นจากเงื้อมมือของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่จู่ ๆ ก็เข้ามารุมล้อม
เขาตะโกน “อ๊าก! ศิษย์พี่ ช่วยข้าด้วย”
“ศิษย์พี่ช่วยข้าด้วย ข้ายังไม่อยากตาย อ๊ากกกกก!”
ศิษย์พี่สามของเขาในเวลานี้ยังไม่กล้าลงมา จะไปสนใจความเป็นความตายของศิษย์ธรรมดาทั่วไปผู้หนึ่งทำไมกัน ?
มู่เฉียนซีมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าผ่านรูประตู นางกล่าวอย่างเกียจคร้านว่า… “เสี่ยวหง อู๋ตี้ เราไปกันเถอะ”
นางใช้ยากัดกร่อนหินผาเพื่อทำเป็นขั้น ๆ สำหรับปีน ก่อนจะปีนขึ้นไปบนหน้าผาด้วยร่างกายที่แข็งแรงของนาง
.
