ใจ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร หากจะผ่านการทดสอบรอบนี้ไปให้ได้ก็ต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้น
มู่เฉียนซีคิดวิธีมาครึ่งค่อนวัน ในที่สุดนางก็นึกวิธีหนึ่งออก…ปรุงยา!
ไม่มีทางอื่นแล้ว นางคิดขึ้นได้ว่าที่ผ่านมารอบตัวนางล้วนแต่มีคนตะกละมากมาย เช่นนั้นหากนางจะใช้ของกินล่อก็นับว่าเป็นกลยุทธ์ที่ไม่เลว
เสี่ยวหงกล่าวขึ้น “นายท่าน ไม่ใช่ว่าสัตว์วิญญาณทุกตัวจะตะกละเหมือนเจ้าแมวโง่เง่านั่น ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนเจ้าตะกละจวินโม่ซีที่จะกินเท่าไหร่ก็ไม่อิ่มสักที และไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนเจ้าท่อนไม้ชิงอิ่งที่ชอบกินยาวิญญาณราวกับกินลูกกวาด ข้าเกรงว่าเราอาจจะไม่ผ่านการทดสอบที่สาม”
มู่เฉียนซี “หากไม่ลองแล้วจะรู้ได้อย่างไรเล่า บางทีข้าอาจจะหลอมยาหรือปรุงยาที่ถูกปากพวกมันก็ได้”
หลังจากที่ใช้ความพยายามอย่างหนัก มู่เฉียนซีก็ได้หลอมยาเม็ดวิญญาณและปรุงยาน้ำออกมาส่วนหนึ่งเพื่อมอบให้กับลูกสัตว์วิญญาณเหล่านี้กิน ทว่าพวกมันกลับวิ่งหนีราวกับกลัวว่าจะมีคนวางยาพิษพวกมัน
มู่เฉียนซีพยายามชักชวนและโน้มน้าวให้พวกมันกิน แต่โน้มน้าวอย่างไรพวกมันก็ไม่ยอมเข้ามาใกล้เลย
มู่เฉียนซีหมดความอดทน นางปรบมือและกล่าวขึ้นมา “อู๋ตี้ เสี่ยวหง เอายาวิญญาณแต่ละชนิดยัดให้พวกมันกิน ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไม่มีชนิดใดที่ไม่ถูกปากพวกมัน”
อู๋ตี้ยิ้มพลางหัวเราะชอบใจ “ฮี่ ๆ ๆ ได้เลยนายท่าน นี่สิถึงจะสมกับเป็นนายท่าน”
สำหรับคำสั่งของนายท่านแล้ว ทั้งสองเ
