มู่เฉียนซี “อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม ปล่อยให้พวกนั้นนำทางพวกเราไปก็พอแล้ว”
เวลานี้มู่เฉียนซีรู้สึกผ่อนคลายอย่างมาก นางใช้วิชาย่างก้าวพันเงาตามหลังคนกลุ่มนี้ไปเงียบ ๆ
พลังจิตของมู่เฉียนซีแข็งแกร่งกว่าพวกเขา แล้วพวกเขาเองก็กำลังจดจ่ออยู่กับการตามหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่าพวกเขาไม่รู้สึกตัวว่ามีคนสะกดรอยตามพวกเขาอยู่
เข็มทิศนั้นหยุดอยู่ ณ ที่แห่งหนึ่ง คนของหุบเขาหมอเทวดาแทบจะวิ่งหนีไปเพราะจุดที่เข็มทิศชี้คือหน้าผาที่สูงกว่าหมื่นจั้ง! (หกพันศอก)
พวกเขากล่าวขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า… “ศิษย์พี่สาม มีอะไรผิดปกติไปหรือไม่ เหตุใดตรงนี้กลับเป็นหน้าผา ? วัตถุศักดิ์สิทธิ์คงไม่แขวนอยู่ที่กลางหน้าผาหรอกกระมัง”
หน้าผาหมื่นจั้งนี้มิอาจที่จะมองเห็นจุดสิ้นสุดของมันได้ ต่อให้พวกเขาเป็นถึงจักรพรรดิแห่งภูตหรือจักรรพรรดิยอดยุทธ์ระดับสูง ก็เกรงว่าหากตกลงไป ร่างคงต้องแหลกสลาย
ศิษย์พี่สามกล่าวอย่างไม่เต็มใจ “ของวิเศษที่อาจารย์ให้มานี้ไม่มีทางผิดพลาดอย่างแน่นอน ด้านล่างมีวัตถุศักดิ์สิทธิ์อยู่ ยากยิ่งนักกว่าที่จะหาสมบัตินี้พบ ไม่ว่าอย่างไรพวกเราก็ไม่อาจยอมแพ้”
“อืม… ไม่เช่นนั้นก็ส่งคนลงไปสำรวจดูก่อน บางทีอาจจะมีถ้ำอะไรอยู่ก็เป็นได้”
“ศิษย์พี่สาม ถึงต่อให้สงสัยว่ามีถ้ำมีโพรงอยู่ ก็ไม่อาจเอาชีวิตของพวกเราไปแขวนไว้นะขอรับ” ศิษย์ผู้หนึ่งแย้งขึ้น “ใช่แล้วศิษย์พี่สาม พวกเราสนิทสนมกันเสมือนพี่น้อง คงจะทนไม่ได้ที่ต้องเห็น
