นเรื่องที่ปกติกันไปเสียอย่างนั้น การหลอมยาสิบครั้งมีโอกาสสำเร็จหนึ่งครั้งก็นับว่าไม่เลวแล้ว โดยเฉพาะในป่าเขาเช่นนี้ มันไม่ใช่สถานที่ที่เหมาะสมแก่การหลอมหรือปรุงยา
— บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม! —
หม้อยาของศิษย์พี่สามระเบิดนับครั้งไม่ถ้วน อีกทั้งสมุนไพรที่มีอยู่ก็เหลือน้อยเต็มทีแล้ว แต่นับว่าโชคเขายังดีอยู่ เพราะสุดท้ายเขาก็หลอมยานั้นออกมาสำเร็จ
เหล่าบรรดาศิษย์น้องของเขาต่างกล่าวประจบสอพลอ “ศิษย์พี่สามสมแล้วที่เป็นอัจฉริยะของสำนัก เพียงแค่เจ็ดครั้งก็สามารถหลอมยาระดับเก้าออกมาได้สำเร็จ ต่อให้เป็นศิษย์พี่รองก็เทียบศิษย์พี่สามไม่ได้แม้แต่น้อย”
คำกล่าวเหล่านี้ทำให้ศิษย์พี่สามผู้นี้พึงพอใจยิ่งนัก
เขายิ้ม “เจ้าอย่ากล่าวมากความไปหน่อยเลย รีบกินยาแล้วเตรียมตัวเดินทางกันดีกว่า”
“ขอรับ ว่าแต่ว่า ยางนี้กินยากแท้ ๆ!”
“เอาเถอะ เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะเกิด จะกินยากอย่างไรก็ต้องกิน”
หลังจากที่พวกเขากินยาเสร็จสิ้น ก็เตรียมพร้อมที่จะออกเดินทางต่อ
ภายในเวลาสั้น ๆ นี้ มู่เฉียนซีก็ได้ปรุงยาชนิดหนึ่งออกมาซึ่งนางปรุงได้ไม่เลวเลย มันเป็นยาสำหรับใช้ฉีดพ่นตามร่างกายคล้ายกับ ‘น้ำหอม’ ก็มิปาน จากนั้นนางก็ตามพวกเขาไป
แน่นอนว่านางไม่ได้หลอมเป็นยาเม็ด เพราะนางรู้อยู่แล้วว่ามันคงจะกินยาก ดังนั้นนางจึงเลือกปรุงเป็นยาน้ำออกมาแล้วใช้ฉีดพ่นทั่วทั้งร่างกายแทน เช่นนี้ง่ายกว่ามาก
หากศิษย์พี่สามผู้นั้นรู้เข้าว่าตนเองโดนคนลอบขโ
