กองกำลังทั้งหมดเดินทางมุ่งตรงเข้าไปในเทือกเขาชีชง
อากาศในบริเวณรอบ ๆ ชื้นมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนรู้สึกว่าเสื้อผ้าของตนเองนั้นมีไอน้ำเกาะเป็นจำนวนมาก มู่เฉียนซีได้กลิ่นอายที่แปลกประหลาดนี้ก็รู้ว่าอันตรายกำลังใกล้เข้ามาถึงตัวแล้ว
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
สิ่งมีชีวิตบางอย่างผสานเป็นสีเดียวกันกับใบไม้แยกเขี้ยวพุ่งเข้าใส่พวกเขา
— ตูม! —
กลุ่มของหุบเขาหมอเทวดานั้นเป็นกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเขาชักกระบี่ยาวออกมาโต้กลับอย่างรวดเร็ว ส่วนคนอื่น ๆ ก็ลงมือเช่นกัน
— ปัง! ปัง! ปัง! —
— ฟิ้ว! —
เจ้าสิ่งนี้ไปไวมาไวราวกับสายลม หลังจากที่ตอบโต้พวกมันกลับไป พวกเขาก็ยังไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร
— ฟึ่บ! —
มันโจมตีเข้ามาอีกครั้ง
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว นางรีบโบกมือส่งเข็มยาเข็มหนึ่งพุ่งออกไปปักเข้าที่ท้องของมัน
“จี๊ดดดดดด!” เสียงกรีดร้องดังลั่นออกมา พวกเขาหลายคนได้ยินสิ่งที่ลอบโจมตีพวกเขาอย่างชัดเจน
ครู่หนึ่ง สีหน้าของทุกคนรอบ ๆ พลันซีดเผือด “หนูป่าปีศาจ บัดซบแล้ว! พวกเราบุกเข้ามาในอาณาเขตของพวกมันได้อย่างไรกันนี่ ?”
“รีบหนีเร็วเข้า! เข้ามาในอาณาเขตของหนูป่าปีศาจมีหวังต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่”
ความโกลาหลวุ่นวายบังเกิด หนูป่าปีศาจลอบโจมตีพวกเขาตลอดแนว
กำลังของหนูป่าปีศาจเหล่านี้ไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่พวกมันเป็นนักฆ่าที่น่ากลัวอย่างไม่ต้องสงสัย พวกมันสามารถบินได้ อีกทั้งยังสามารถเปลี่ยนสีให้กลมกลืนกับต้นไ
