เนื้อของเจ้าตัวนี้น่าจะไม่เลวเลย รีบมาดูเร็วเข้าเถอะ”
“อืม เจ้าใส่เครื่องปรุงสักหน่อยสิ จะได้มีรสอร่อย”
สัตว์วิญญาณระดับเจ็ดที่น่าสงสารตัวนี้ นับว่าเป็นเจ้าแห่งบรรดาสัตว์ของป่าเล็ก ๆ แห่งนี้ แต่กลับโชคร้ายที่ได้มาพบเจอกับปีศาจ จุดจบจึงค่อนข้างน่าอนาถ
เจ้าหนุ่มชุดเทาลืมตาขึ้น มองต้นไม้ที่อยู่รอบ ๆ เขาเบิกตากว้างตกใจอย่างมาก
เขายังมีชีวิตอยู่อีกรึ ?!
เขารอดจากสถานการณ์เฉียดเป็นเฉียดตายเช่นนั้นมาได้อย่างไร ?
จากนั้นเขาก็เห็นชายหนุ่มนัยน์ตาเขียวคนหนึ่งที่นั่งกินเนื้ออย่างสง่างามอยู่ไม่ไกล เขากล่าวอย่างเกียจคร้าน “โอ้! เจ้าฟื้นขึ้นมาได้เร็วมาก มาเร็ว มากินยาพวกนี้ให้หมดจะได้มีเรี่ยวแรง”
เจ้าหนุ่มชุดเทาถือเม็ดยาด้วยสีหน้าตกตะลึง ยาเหล่านี้ล้วนเป็นยาเม็ดระดับสูง แต่ไม่ว่ายาจะระดับสูงเพียงใด หากเขายังต้องการมีชีวิตอยู่ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องกลืนกินยา
— ตุบ! —
เขาเดินโซซัดโซเซไปหามู่เฉียนซีและคุกเข่าลง “ต่อไปข้าจะปฏิบัติตามคําสั่งของเจ้าเท่านั้น”
มู่เฉียนซีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “ก่อนจะมากล่าวคำเช่นนี้ เจ้าต้องสาบานว่าจะจงรักภักดี และเจ้าควรบอกด้วยว่าเจ้ามีประวัติที่ดี แต่ก็เอาเถอะ พรสวรรค์และจิตสังหารของเจ้าไม่ธรรมดาเลย ข้ารับรู้ได้”
“ข้าคงร้อนใจเกินไป ขออภัย” เขาพูดเสียงแหบแห้ง
เมื่อได้ยินคํากล่าวของเจ้าหนุ่มชุดเทา มู่เฉียนซีก็รู้ทันทีว่าเดิมทีเจ้าหนุ่มผู้นี้คงล้มสลบไปในเทือกเขาชีชง
