ิภาพมันจะไม่ได้ผลมากนัก แต่มันจะได้ผลดีถ้าหากใช้กับกระบี่”
“อืม… และสิ่งนี้เมื่อวางเอาไว้บนผืนแผ่นดิน รอให้มันซึมลงไปก็จะสามารถวางยาพิษเถาวัลย์หนามปีศาจนี้ได้อย่างสมบูรณ์”
ยาทั้งสามชนิดได้เตรียมพร้อมแล้ว หากประสิทธิภาพของมันเป็นไปอย่างที่มู่เฉียนซีคาดเดาไว้ มู่เฉียนซีก็สามารถแก้แค้นเจ้าเถาวัลย์บัดซบนั่นได้แล้ว
“ออกเดินทางได้!” นางกล่าวอย่างฮึกเหิมเต็มที่
ส่วนจิ่วเยี่ยในเวลานี้ ดูเหมือนว่าเขาจะมีความสุขในการเป็นพาหนะพานางเดินทาง
ครานี้มู่เฉียนซีมีความมั่นใจเกือบเต็มสิบส่วนว่านางจะสามารถจัดการกับเถาวัลย์หนามปีศาจนี้ได้
ถึงแม้ว่าวิธีการรักษาบาดแผลของจิ่วเยี่ยจะไม่เจ็บปวด แต่กระบวนการกระทำที่ใกล้ชิดเช่นนั้นมันสร้างความรำคาญให้นางอยู่ไม่น้อย ดังนั้นนางจะต้องยุติมันโดยเร็ว
— ฟึ่บ! —
ร่างสีม่วงกะพริบเข้าไปในดงเถาวัลย์หนามปีศาจนั้นอีกครั้ง
“บุปผาหลั่งสายฝน!”
ทันทีที่มู่เฉียนซีเข้าไป นางก็โจมตีด้วยยาขวดแรก แน่นอนว่าหลังจากนั้น นางอยู่ตรงไหน เจ้าเถาวัลย์หนามปีศาจก็ไม่สามารถรับรู้ได้
— ตูม! ตูม! ตูม! —
มันเริ่มโจมตีภายในวงล้อมอย่างบ้าคลั่ง
มู่เฉียนซี “อู๋ตี้ เสี่ยวหง!”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
ฉวยโอกาสตอนที่เถาวัลย์หนามปีศาจตาบอด พวกเขาต้องฉวยโอกาสนี้โจมตีมันอย่างบ้าคลั่ง เถาวัลย์หนามปีศาจโกรธเป็นอย่างมาก ทว่าก็มิอาจทำอะไรได้
— ฉ่า! —
ขวดยาขวดที่สองถูกนำออกมา มู่เฉียนซีได้ทำการกัดกร่อนเถาวัลย์
