มู่เฉียนซีตะลึงงัน “โดยปกติแล้วข้าเพียงแค่นำมันมาผสมยาเท่านั้น จะวางยาพิษเช่นนี้ให้คนอื่นได้อย่างไรเล่า”
“ซี… บางทีเจ้าอาจจะเคยวางยาแล้วจำไม่ได้” จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงแผ่วเบา
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างโกรธ ๆ “จิ่วเยี่ย เจ้าอย่ามาสงสัยในจรรยาบรรณของข้าได้หรือไม่ พิษที่ข้าใช้นั้นสามารถเห็นได้ชัดเจนอย่างมาก”
ดวงตาสีฟ้าเย็นยะเยือกคู่นั้นมองสตรีตรงหน้าอย่างลึกซึ้ง ชัดเจนหรือ ? แต่เขาดูเหมือนจะถูกพิษของนางเข้าเสียแล้ว
เพราะศาลาเรือนรางเก้าชั้นเป็นเหตุ ทำให้เขาได้พบกับนางและปกป้องนาง แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะถูกวางยาพิษอย่างลับ ๆ ตั้งแต่แรก และตอนนี้มันก็เริ่มลงลึกขึ้นเรื่อย ๆ
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงต่ำ “ซี… เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนที่วางยาพิษข้า ?”
มู่เฉียนซีเบ้ปากก่อนจะกล่าวว่า “เจ้าคงทําให้คนผู้นั้นกลายเป็นโครงกระดูกขาวอย่างแน่นอน แต่ข้าขอบอกก่อนว่าเมื่อตอนแรกที่เจ้าจับข้ามานั้น ข้าคิดที่จะวางยาพิษเจ้า แต่ในที่สุดเจ้าก็ไม่ได้ทำอะไรข้า ข้าจึงไม่ได้ทําอะไรกับเจ้า”
“และหลังจากนั้น ข้าก็ไม่เคยคิดที่จะวางยาพิษเจ้าอีก”
ทว่าถึงแม้นางคิดที่จะวางยาเขา ก็เกรงว่าคงจะไม่สามารถทำได้
“บางครั้งการต่อกรกับคนแกร่งผู้หนึ่ง วางยาพิษชนิดเดียวก็ถือว่ามากเพียงพอแล้ว” จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีไว้แน่น เขาแทบอดไม่ได้ที่จะพานางไปในตอนนี้ จากนั้นก็ทำให้นางกลายเป็นสตรีของเขาอย่างแท้จริงเสียที เขาต้องการจะให้นางเป
