็นทุกสิ่งอย่างของเขาเพียงผู้เดียว
มู่เฉียนซีกล่าว “อืม แน่นอน การวางยาพิษของข้า ต้องสิ้นชีพในคราเดียว” จิ่วเยี่ยเองก็โดนพิฆาตไปในพิษเดียวเสียแล้วเช่นกัน เขานั้นไปชอบสตรียอดฝีมือในการใช้พิษผู้หนึ่ง แล้วเขาจะไม่สิ้นชีพด้วยการโจมตีในคราเดียวนี้ได้อย่างไร ?
จิ่วเยี่ยยังคงกอดมู่เฉียนซีต่อไป จนกระทั่งอาการบาดเจ็บบนร่างของนางดีขึ้นมากแล้วถึงจะยอมปล่อยนาง
มู่เฉียนซีล้วงเอารากสีดำโคนหนึ่งออกมา มันคือรากสีดำของเถาวัลย์หนามปีศาจ
เถาวัลย์ชนิดนี้ เพียงทำลายสาขาของพวกมันก็ยังไม่เพียงพอที่จะทำให้รับมือกับพวกมันได้ ต้องทำลายที่รากหลักของพวกมันถึงจะเป็นผล
มู่เฉียนซีนำรากสีดำรากนี้ปรุงสกัดยา นางหวังว่ายานี้จะสามารถจัดการกับเถาวัลย์หนามปีศาจได้
เพียงแค่การโจมตีของเสี่ยวหงและอู๋ตี้ ยังไม่สามารถจัดการกับเจ้าสิ่งนั้นได้ เพื่อแก้แค้นให้กับตัวเอง นางจึงต้องคิดค้นยาพิษขึ้นมาเพื่อใช้โจมตี
ขวดยาขวดใหญ่ถูกปรุงออกมา มู่เฉียนซีมองไปที่ของเหลวสีใสนั้นก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ตัวอย่างทดลองไม่เพียงพอและยังไม่ได้ผ่านการทดสอบ การศึกษาเรื่องพืชของข้านั้นน้อยเกินไป ไม่รู้ว่ามันจะได้ผลมากเพียงใด”
ในโลกนี้ นางไม่ค่อยได้เห็นพืชที่มีพลังโจมตีสูงเช่นนี้เลย นางเคยพบก็แต่ดอกไม้กินคนเขตร้อนเท่านั้น ดังนั้นนางจึงไม่ได้ศึกษาพืชที่เป็นพิษมากนัก
แต่ในที่แห่งนี้กลับไม่เหมือนกัน มีพืชมากมายที่มีพลังในการฆ่าล้างอันน่าหวาดกลัว เถาวัลย์ห
