นามปีศาจที่ได้พบเจอในวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ดูเหมือนว่านับจากนี้ไป นางจะมีเรื่องให้ศึกษาเพิ่มอีกเรื่องหนึ่ง นางสามารถวางยาพิษคนอื่น ๆ และสัตว์วิญญาณได้ก็จริง ทว่านางไม่มีทางที่จะวางยาพิษเหล่าพืชที่ก้าวร้าวเหล่านี้ได้เลย
มู่เฉียนซีเตรียมจะจากไปพร้อมกับยานั้น และจิ่วเยี่ยก็กลายมาเป็นผู้ส่งนางอีกครา เขาไปส่งมู่เฉียนซี และนางก็ได้บุกเข้าไปในดงเถาวัลย์หนามปีศาจอีกครั้ง
คนทั่วไปนั้น หากสามารถหลบหนีจากเถาวัลย์หนามปีศาจออกมาได้อย่างปลอดภัย นั่นถือว่าเป็นโชคดีอย่างที่สุดแล้ว และชาตินี้คงไม่ต้องการประสบกับเรื่องอันน่าสยดสยองเช่นนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง
แต่มู่เฉียนซีนางกลับบ้าบิ่นเข้ามาอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะเถาวัลย์หนามปีศาจนี้ทำได้เพียงแค่โจมตีโดยไม่มีจิตสํานึกใด ๆ มันคงคิดว่ามู่เฉียนซีเป็นคนประหลาดพิลึกกึกกือ
“วารีสะท้านสวรรค์!” มู่เฉียนซีตะโกน
นางเดินเข้าไป ยังไม่ทันที่เถาวัลย์หนามปีศาจจะโจมตี ก็รีบชิงลงมือก่อนมัน
— ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! —
เถาวัลย์หนามปีศาจที่ถูกโจมตีเริ่มขยายล้อมรอบอย่างรวดเร็ว
— ตูม! ตูม! —
ในวงล้อมที่มืดสนิทนี้ การต่อสู้อันแสนดุเดือดเริ่มต้นขึ้นแล้ว
— แควก! —
แม้ว่ามู่เฉียนซีจะรวดเร็วปานใด นางก็ไม่สามารถต้านทานการโจมตีที่รุนแรงนี้ได้เลย เสื้อผ้าของนางถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ อย่างน่าตระหนกตกใจ
ทว่านางยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ตะโกนออกไปอย่างเยือกเย็น “บุปผาหลั่งสายฝน!”
— ปัง!
