—
ขวดยานั้นถูกมู่เฉียนซีโยนออกมา นางจัดการทำให้แน่ใจว่าขวดยาแตกกระจายเพื่อกระจายยาไปทั่วทุกมุม
ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นของยาทันที เป็นเวลาเดียวกันกับที่การโจมตีของเถาวัลย์หนามปีศาจเริ่มบ้าคลั่งมากขึ้น ทว่ามู่เฉียนซีกลับพบว่ามันได้กลายเป็นเหมือนคนตาบอด ไม่สามารถหาเหยื่อได้
มู่เฉียนซีคิดกับตนเอง ‘แม้ว่ายาที่ข้าปรุงขึ้นจะไม่ทําให้พลังของมันอ่อนแอลง แต่ก็สามารถตัดการรับรู้ของเหยื่อได้ นี่เป็นปรากฏการณ์ที่ดีมาก’
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “อู๋ตี้ เสี่ยวหง รีบหารากของมันเร็วเข้า ข้าต้องศึกษามันให้มากกว่านี้”
“ได้เลยนายท่าน”
เสี่ยวหงและอู๋ตี้เชื่อฟังคําสั่ง พวกมันทั้งสองตัวเริ่มมองหารากของเถาวัลย์หนามปีศาจไปรอบ ๆ ทั่วทุกทิศทาง
— ตูม! ตูม! ตูม! —
ทันใดนั้นเอง ดินเกิดแยกออกมา มู่เฉียนซีจำต้องเร่งมือ นางรีบรวบรวมรากของเถาวัลย์หนามปีศาจ
ทว่าในตอนนั้นเอง พลังการรับรู้ของเถาวัลย์หนามปีศาจก็ได้ฟื้นคืนกลับมา เถาวัลย์นับไม่ถ้วนพันรอบมู่เฉียนซีและแขวนนางไว้กลางอากาศ
มู่เฉียนซีรู้สึกว่าเถาวัลย์หนามปีศาจกําลังดูดเลือดของนาง อู๋ตี้และเสี่ยวหงเห็นเหตุการณ์ พวกมันบันดาลโทสะรุนแรง!
“เจ้าปีศาจช่างเลื้อยตัวบัดซบ! รีบปล่อยนายท่านของข้าประเดี๋ยวนี้!”
— ปัง! ปัง! ปัง! —
มู่เฉียนซีร่วงลงมาจากอากาศ แต่เพียงไม่นานนางก็ถูกเถาวัลย์หนามปีศาจดูดเลือดไปไม่น้อยเลย บาดแผลบนร่างของนางดูน่ากลัวกว่าครั้งแรกเสียอีก!
ทว่าไม่ใช่ว
