่าไม่มีกําไร อย่างน้อยนางก็ได้ตัวอย่างรากส่วนใหญ่มา มู่เฉียนซีสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ฉับพลันทันใดกระบี่มังกรเพลิงก็พุ่งผ่านอากาศออกไปอีกครั้ง
“มังกรเพลิงสังหาร!”
— ตูม! —
มีเสียงดังสนั่นขึ้น ถนนสายใหญ่ถูกมู่เฉียนซีระเบิดออกไปอย่างบ้าคลั่ง มู่เฉียนซีพุ่งเข้าไปอีกครั้ง เหยื่อที่สดใหม่เช่นนี้จะหลบหนีนางไป เถาวัลย์หนามปีศาจนั้นจะยอมปล่อยไปได้เช่นไร ?
ดังนั้น เถาวัลย์หนามปีศาจจึงเริ่มล่าอย่างบ้าคลั่ง มันคว้าขาของมู่เฉียนซีที่อยู่บนพื้นเอาไว้ได้
“โอ๊ย!” มู่เฉียนซีร้องเสียงดัง ขาของนางถูกแทงทะลุ และใบหน้าของนางก็ซีดเผือดไร้สีเลือด
กระบี่มังกรเพลิงถูกชักออกมาตวัดฟันพวกมันให้ขาดออก ร่างของนางนั้นได้ขดเป็นลูกฟางกลม ๆ กลิ้งออกไปเพื่อหลีกไปอยู่ระยะปลอดภัย
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ฝนหนามสีดำจำนวนนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาเสมือนห่าฝนตามเวลาที่นางคาดการณ์เอาไว้
“โฮกกก!”
“เหมียว!”
อู๋ตี้และเสี่ยวหงเห็นนายท่านของพวกเขามีแผลบาดเจ็บอยู่เต็มทั้งร่าง พวกมันโกรธมาก รีบรุดเข้าไปกันหนามนั้นอย่างบ้าคลั่ง
แต่หลังจากที่พวกมันได้ปัดป้องเรียบร้อยก็พบว่านายท่านของตนไม่อยู่แล้ว เสี่ยวหงกับอู๋ตี้กล่าวขึ้นอย่างจนปัญญาว่า “บุรุษผู้นั้นจะจัดการได้ไวเกินไปแล้วกระมัง!”
…
“อ๊ะ!” มู่เฉียนซีเผลอร้องออกมาเล็กน้อยขณะที่จิ่วเยี่ยรักษาบาดแผลให้นางเหมือนเช่นคราที่เพิ่งผ่านมานี้
จิ่วเยี่ยกล่าวขึ้น “หากเจ้าเจ็บ เจ้าสามารถตะโกนออกมาไ
