ด้ ข้าไม่ห้าม”
มู่เฉียนซี “ไม่ ข้ายังไหว ยังอยู่ในขอบเขตที่ข้าสามารถทนได้ ไม่เป็นไร”
“อวดดี”
“ข้าไม่ได้อวดดี แต่ความสามารถในการอดทนของข้าดีต่างหากเล่า!”
จิ่วเยี่ยขมวดคิ้ว สตรีบางคนชอบอวดดีนัก เขาจึงตัดสินใจที่จะให้บทเรียนนางเล็ก ๆ น้อย ๆ ดูบ้าง เมื่อจัดการกับบาดแผลส่วนมากเสร็จแล้ว ท้ายที่สุดเขาจะจัดการกับบาดแผลใหญ่
ริมฝีปากของเขานั้นประทับวางลงไปบนแผล จากนั้นเขาออกแรงดึงหนามที่แหลมคมนั้นออกมาจากแผลที่มีเลือดสด ๆ ของมู่เฉียนซี ในเวลานั้นมู่เฉียนซีทั้งรู้สึกชาและรู้สึกเจ็บไปในเวลาเดียวกัน
“โอ๊ย! จิ่วเยี่ย ข้าเจ็บมาก เจ้ากำลังทำอะไรกันแน่ ? เบา ๆ หน่อยเถอะ”
“ข้ารู้ผิดแล้ว ต่อไปไม่ทำตัวอวดเก่งแล้ว เจ็บแล้วข้าก็ร้องตะโกนออกมายังไม่พออีกหรืออย่างไร ?”
“ไม่พอ”
หลังจากที่เขากล่าวออกมาสองคำนั้น เขาก็ได้รีบพันแผลให้นางอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากสีแดงสดที่เปื้อนเลือดนั้นหนีบริมฝีปากของมู่เฉียนซีเอาไว้
“อื้อ!”
เสื้อคลุมสีดำกับผิวสีขาวเปื้อนเลือดพัวพันอยู่ด้วยกัน ช่างเป็นภาพแปลกประหลาดทว่าสวยงามน่าอัศจรรย์ใจ
.
