้งสองจัดการกับเถาวัลย์ที่คืบคลานเข้ามา เทียบไม่ได้เลยกับความเร็วในการงอกออกมาใหม่ของเถาวัลย์ อู๋ตี้กล่าวขึ้น “นายท่าน พวกเราจะต้องฝ่าออกไป มิเช่นนั้นแล้วหากมันแผ่ไปจนไม่มีพื้นให้ยืนละก็ พวกเราจะถูกมันรัดและฆ่าเราตายทั้งเป็น”
“มังกรเพลิงสังหาร!”
มู่เฉียนซีตัดสินใจใช้มังกรเพลิงสังหารเพื่อการโจมทีในทันใด
— ครืนนน! —
มังกรเพลิงที่ออกมาจากกระบี่นั้นพุ่งออกไป ฝ่าวงล้อมออกไปเป็นทาง
— ฟึ่บ! —
มู่เฉียนซีนางพยายามอย่างสุดกําลังที่จะพุ่งออกไป ทว่าแน่นอน… บนทางนั้นนางได้พบกับการขัดขวางจากหนามจำนวนไม่น้อย
กว่าจะหนีออกมาได้นั้นไม่ง่ายดายเลย แต่หนามจำนวนนับไม่ถ้วนก็ยังจะพุ่งตามออกมาดั่งสายฝนโปรย และฝนที่มืดฟ้ามัวดินนั้นให้ความรู้สึกน่ากลัวเป็นอย่างมาก!
มู่เฉียนซีแค่นเสียง “โล่วิญญาณวารีสองชั้น!”
“เพลิงเผาสวรรค์!”— บึ้ม! —ถึงแม้ว่านางจะมีบาดแผลมากมาย แต่ครั้งนี้ก็สามารถหนีออกไปได้อย่างปลอดภัย อีกทั้งยังโชคดี นางยังไม่ได้เสียเลือดจนถึงขนาดเป็นลมล้มลงมู่เฉียนซีประคองกิ่งของต้นไม้ที่อยู่ข้างตัวนางเพื่อพักหายใจ และเงาร่างสีดำเงาหนึ่งก็ได้กระโดดลงมาอยู่ข้างนางอย่างสง่างามมู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “จิ่วเยี่ย เวลานี้ข้ายังไหว บาดแผลนั้นข้าจัดการเองได้ ตัวข้าเป็นหมอยา”จิ่วเยี่ยกล่าวขึ้น “ซี… เจ้าจะผจญภัยนั้น ข้าไม่ห้ามเจ้า แต่เจ้าได้รับบาดเจ็บ ข้าต้องรับผิดชอบ”“แต่ว่าข้าสามารถ…” มู่เฉียนซียืนกราน ทว่าจิ่วเยี่ย
