“รีบออกไป” มู่เฉียนซีตะโกน หลังจากที่นางเปิดทางออกได้แล้ว ก็รีบพุ่งออกไปทันที
ในขณะที่นางพุ่งออกมา เถาวัลย์เหล่านั้นก็พุ่งเข้าหานางอย่างบ้าคลั่ง พวกมันพันร่างของนางไว้!
— ฉึก! —
หนามจำนวนนับไม่ถ้วนแทงเข้าไปในผิวหนังของมู่เฉียนซี ชุดของนางในเวลานี้เปื้อนเลือดจนแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีเข้มขึ้นแล้ว ทั่วทั้งร่างกายของนางเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด และดูเหมือนว่ากลิ่นคาวเลือดนี้จะทำให้เถาวัลย์ยิ่งกระหายและโจมตีนางอย่างบ้าคลั่งยิ่งขึ้น
มู่เฉียนซีอดทนต่อความเจ็บปวดที่เสียดแทงใจนี้เอาไว้ นางแข็งใจพุ่งร่างไปข้างหน้าอย่างสุดชีวิต ในขณะที่นางพุ่งไปนั้น หนามของเถาวัลย์จำนวนนับไม่ถ้วนที่เล็กและบางกว่าเข็มยาของนางพุ่งเข้าหาเพื่อคร่าชีวิตนาง
“นายท่าน!”
เสี่ยวหงและอู๋ตี้รีบเข้าไปสกัดกั้นหนามเหล่านั้นไว้ แต่จำนวนหนามเหล่านั้นมากเกินจะสกัดกั้นได้ไหว หนามจำนวนมากพุ่งปักเข้าไปที่ร่างของมู่เฉียนซีจนได้
ความเจ็บปวดราวกับโดนลูกธนูหมื่นดอกทิ่มแทงนี้ ทำให้สีหน้าของมู่เฉียนซีซีดขาวราวกระดาษ แต่นางยังคงกัดฟันกรอดเพื่อต้านทาน และต่อสู้เพื่อให้ตัวเองถอยหนีไปให้ไกลกว่านี้
เมื่อมาถึงระยะที่ปลอดภัย ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ถอนหายใจออกด้วยความโล่งอก
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อครู่นี้น่าหวาดเสียวจนเกินไป ร่างของนางที่เต็มไปด้วยเลือดนั้นไม่มีแม้แต่เวลาที่จะรักษาอาการบาดเจ็บ นางเสียเลือดไปมาก ทำให้ไม่สามารถยืนอย่างคงที่ได้
ทั
