จึงลองลงมือดู จากนั้นนางก็พบว่าตัวนางคิดไปเอง
เหยียนหลงก็ทำอะไรมันไม่ได้!
เหยียนหลงประหนึ่งว่าแสดงท่าทางไร้ซึ่งหนทางออกมาให้นางรับรู้ มันเองก็ไม่สามารถช่วยเหลือนายท่านได้
— ตุบ! —
กายหยาบของหลางเทียนที่กลายเป็นศพอยู่ในเวลานี้ ถูกเถาวัลย์หนามปีศาจโยนทิ้งลงมาแล้ว ร่างนั้นดูเหี่ยวฟีบช่างน่าขยะแขยงนัก!
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ต่อมาเถาวัลย์หนามปีศาจนับไม่ถ้วนเริ่มโจมตีมู่เฉียนซี
มู่เฉียนซีรีบตะโกน “เสี่ยวหงอู๋ตี้ ออกมา!”
ในตอนที่เผชิญหน้ากับหลางเทียน เป็นเพราะนางต้องการฝึกฝนจึงไม่ได้ให้อู๋ตี้กับเสี่ยวหงออกมา แต่ตอนนี้ต้องเผชิญหน้ากับเถาวัลย์หนามปีศาจที่นางไม่สามารถรับมือต่อสู้ได้ นางจึงให้เสี่ยวหงกับอู๋ตี้ออกมาแสดงฝีมือ
“อู๋ตี้ผู้ไร้เทียมทานหนึ่งเดียวในใต้หล้า มาแล้ว! เจ้าตัวประหลาด อย่าคิดแม้แต่จะทำร้ายนายท่านของข้า” ทันทีที่อู๋ตี้ลั่นคำกล่าวประจำกายของมันออกมา ร่างของมันก็ชนกับเถาวัลย์หนามปีศาจเพื่อปกป้องนายท่านของมันอยู่ด้านหลัง
“เมี๊ยว!” แต่ผลที่ได้คือ… มันร้องครวญครางออกมาดังลั่น
“เมี๊ยว เจ็บแท้ ๆ! มันอะไรกันเมี๊ยว!”
ความคมของเถาวัลย์หนามปีศาจสามารถเทียบกับกรงเล็บอันแหลมคมของอู๋ตี้ได้ มู่เฉียนซีแม้จะตกใจมาก แต่นางก็รู้ดีว่าสิ่งนี้แข็งแกร่งและน่ากลัวปานใด
“เจ้าโง่! เจ้ามันโง๊โง่อย่างแท้จริงเจ้าอู๋ตี้!” เมื่อเห็นอู๋ตี้ปล่อยไก่เช่นนี้ เสี่ยวหงก็ถากถางอย่างไม่เกรงใจ “ลองดูเปลวไฟของ
