ข้าเสียก่อนเถอะ”
“เพลิงคลั่งเผาสวรรค์!”
เปลวไฟสีแดงเข้มแผ่ซ่านออกไป
— พรวด! —
— ฟุ่บ! ฟุ่บ! —
เปลวไฟเหล่านี้แผดเผาหนามเถาวัลย์นั้น ทำให้มันล่าถอยออกไป
เสี่ยวหงยิ้ม รีบกล่าวอย่างตื่นเต้น “นายท่าน เปลวไฟของข้าได้ผลจริง ๆ ข้าผู้นี้จะทำลายมันเพื่อเปิดทางหนีให้นายท่านเอง!”
เปลวไฟธรรมดาไม่อาจแผดเผาเถาวัลย์หนามปีศาจได้ แต่เสี่ยวหงนั้นไม่ใช่สัตว์ศักดิ์สิทธิ์ธรรมดาทั่วไป เปลวไฟของมันแข็งแกร่งอย่างยากจะหาผู้ใดเทียบ
— ฟึ่บ! —
เสี่ยวหงระดมกำลังของมันเพื่อที่จะเปิดทางออกให้กับมู่เฉียนซี แต่ทุกครั้งที่มันปล่อยเปลวไฟเผาทำลายเถาวัลย์ หนามปีศาจนั้นก็เกิดขึ้นใหม่ทีละชั้น ๆ
— ขวับ! —
ในขณะเดียวกันนั้น มีเถาวัลย์ลอบโจมตีมู่เฉียนซี สีหน้าของอู๋ตี้พลันเปลี่ยนไปอย่างมาก “เจ้าหมูทึ่ม เจ้าตาบอดไปแล้วรึ ลืมปกป้องนายท่านไปแล้วรึ ?!”
ร่างเล็ก ๆ ของอู๋ตี้นั้นไม่อาจปิดกั้นหนามเหล่านั้นได้ ดังนั้นมันจึงแปลงร่างให้ตนเองใหญ่ขึ้น เพียงแต่ว่า…
“เมี๊ยว!” อู๋ตี้ร้องเสียงดังพลางคิดในใจ ‘เจ็บ! เจ็บ! เจ็บบบ! อ๊าก! ข้าเกลียดสิ่งประหลาดบ้านี่จริง ๆ’
เสี่ยวหง “เหอะ ๆ เป็นอย่างไรล่ะ ? เจ้าก็ดีแต่จะว่าข้า เจ้าเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้าสักเท่าไหร่นักหรอก”
เถาวัลย์หนามปีศาจสมกับคำร่ำลือจริงแท้ มู่เฉียนซีกำกระบี่มังกรเพลิงแน่น นางต้องลองโจมตีด้วยพลังที่แข็งแกร่งที่สุดของนางเสียแล้ว
“เหยียนหลงพิฆาต!”
สิ้นเสียงนาง มังกรเพลิงพุ่
