นซีกำลังหนี ส่วนทางด้านหลางเทียนก็ตามไล่ล่านางอย่างสุดชีวิต
หลางเทียนสาปแช่งด้วยความเคียดแค้น “เจ้าเด็กบัดซบ เร็วนัก เจ้าไปมุดหัวอยู่ที่ไหนออกมาเดี๋ยวนี้!”
“ท่านผู้นำกลุ่ม ในเมื่อเราไม่แน่ใจว่าเจ้าหนุ่มนั่นหนีไปทางไหน เช่นนั้นเราแยกกันตามหามันดีหรือไม่ ?”
“ใช่! อย่างไรมันก็เป็นเพียงแค่ปรมาจารย์ภูตระดับสอง ต่อให้มันมียาพิษ พวกเราก็ระวังตัวกันสักหน่อยก็น่าจะไม่เป็นอะไรแล้ว ราชาแห่งภูตของพวกเราฆ่ามันได้สบายอยู่แล้ว”
หลางเทียนรู้สึกเช่นกันว่าสิ่งที่พวกเขากล่าวนั้นก็มีเหตุผล หากรวมตัวกันเพื่อตามหาคนเพียงหนึ่งเดียว ไม่เพียงแต่จะหาไม่เจอ อีกทั้งยังดูไร้ประสิทธิภาพอย่างสิ้นเชิง
เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมาย ดังนั้นเขาจึงแบ่งกลุ่มแต่ละกลุ่มออกเป็นสามคนแยกให้ออกไปตามหา ส่วนตัวเองไปกับเจ้าบ้าชุดเทาสองคนเพื่อที่จะตามหา ‘มู่ซี’ ในเทือกเขาชีชงอันกว้างใหญ่แห่งนี้
ถึงอย่างไรนั้น พลังวิญญาณในการรับรู้ของมู่เฉียนซีก็แข็งแกร่งกว่าพวกเขามาก สิ่งที่พวกเขาไม่สามารถรู้สึกได้ นางรู้สึกได้
มู่เฉียนซีรับรู้ได้ว่าพลังอำนาจกระจัดกระจายอยู่ เกิดแสงประกายแห่งความยินดีวาบผ่านดวงตาของนาง สิ่งที่นางรอคอยอยู่พอดีนั่นก็คือการที่พวกเขาแยกกัน
ต่อให้นางมีพิษมากมายอยู่ในมือ ทว่าพลังวิญญาณของนางนั้นยังอ่อนด้อยกว่าพวกเขามาก การที่ต้องรับมือกับพลังระดับราชาแห่งภูตนับสิบกว่าคนพร้อมกันนั้นไม่ง่ายเลย
ทว่าตอนนี้… หึ ๆ ๆ พวกโง่งมกล
