ุ่มนั้นแยกกันแล้ว การที่นางจะรับมือครั้งละสามคน มันช่างง่ายดายยิ่งนัก
ร่างบางพุ่งผ่านไปรวดเร็วราวกะพริบ มู่เฉียนซีเริ่มเข้าหาสามคนแรกที่อยู่ใกล้ตัวนางมากที่สุด
ทันทีที่เข้าไปใกล้ พวกเขาก็เห็นนาง หนึ่งคนในนั้นตะโกนขึ้นมา “นั่น มันอยู่ทางนั้น ตามมันไป!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
พวกเขาไล่ตามมู่เฉียนซีไปพักหนึ่ง ระยะทางก็ห่างจากกลุ่มอื่น ๆ มาพอสมควร ถึงแม้ว่าจะเกิดเสียงระเบิดดังขึ้น กลุ่มอื่น ๆ ก็คงจะไม่ได้ยิน
มู่เฉียนซีชะลอฝีเท้าลง และในที่สุดคนกลุ่มนี้ก็ตามนางทัน พวกเขากล่าวอย่างโหดร้ายในทันใด “เอ้า หนีซี่! เหตุใดจึงหยุดหนีเอาเสียแล้วเล่า ?”
“ฆ่าคนของหลางเทียนแล้วยังกล้าคิดหนีงั้นรึ ? หึ! คิดผิดแล้ว”
มู่เฉียนซีมองไปที่พวกเขา “พวกเจ้าจะตามข้าไปถึงกลางเทือกเขาชีชงเลยหรือไม่ล่ะ ? ต่อให้ข้าต้องตายก็ขอให้ข้าตายเป็นผีที่รู้ในสิ่งที่ข้าอยากรู้เถอะ”
“ท่านเจ้าเมืองมอบของล้ำค่าให้กับเจ้า ข้าไม่ยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แน่ ของสิ่งนั้นเดิมทีต้องเป็นของกลุ่มหลางเทียน ผู้ชนะการแข่งขันล่าสัตว์วิญญาณในครานี้เป็นกลุ่มนักผจญภัยหลางเทียน ไม่ใช่เจ้า!”
ท่านเจ้าเมืองมอบแผนที่ให้กับนางเป็นการส่วนตัว แต่ก็ไม่ได้หยุดความอยากได้ของกลุ่มนักผจญภัยหลางเทียนกลุ่มนี้เลย แต่จะว่าไป… การมาในครั้งนี้ของพวกเขาก็สามารถทำให้นางสนุกไปกับการเข้ามาในเทือกเขาชีชงนี้ได้ไม่น้อยเลย
“โล่มังกรวารี!”
หลังจากที่ได้ทักทายกันเสร็จ มู่เฉ
