ียนซีก็ลงมือทันที
มังกรวารีพุ่งออกไป ทว่าน่าเสียดายที่เมื่อมันต้องเผชิญกับระดับราชาผู้ทรงพลังสามคนเช่นนี้ จึงไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่นัก พวกเขากล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “เป็นเพียงแค่ปรมาจารย์ภูตระดับสอง กล้าคิดลงมือกับพวกข้ารึ ?!”
กระบี่มังกรเพลิงถูกชักออกจากฝัก ขณะที่มู่เฉียนซีกล่าว “เหยียนหลงกระหายมากแล้ว ข้าต้องขอบใจพวกเจ้ามากที่มาเป็นอาหารให้กับเหยียนหลงของข้า”
มู่เฉียนซีรู้สึกว่ารอบตัวนางมีแต่คนตะกละ อู๋ตี้ก็ชอบที่จะแทะผลึกวิญญาณทุกวัน จวินโม่ซีก็ชอบกินของอร่อย ๆ ทุกวัน ส่วนกระบี่มังกรเพลิงก็ชอบและต้องการที่จะกลืนกินวิญญาณของผู้บำเพ็ญตบะอยู่ทุกเวลา
สำหรับกระบี่มังกรเพลิง ความแข็งแกร่งระดับราชาแห่งภูตนั้นไม่ได้แข็งแกร่งเท่าไหร่นัก วิญญาณระดับนี้มันน่ากลืนกินเป็นอย่างมากต่างหาก!
เปลวไฟสีแดงเข้มที่แผดเผาปรากฏขึ้น มู่เฉียนซีตะโกนอย่างเย็นชาว่า “เหยียนหลงพิฆาต!”
กระบี่มังกรเพลิงโจมตีรุนแรงอย่างยากที่ผู้ใดจะต้านทานเอาไว้ได้ พวกเขาเป็นเพียงราชาแห่งภูตระดับต่ำเท่านั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกระบี่เล่มนี้ พวกเขาไร้ซึ่งทางเลือก ต้องรีบหลบเท่านั้นจึงจะพ้น
— ตูม! ตูม! ตูม! —
“การใช้กระบี่โจมตีเช่นนี้ต้องสูญเสียพลังวิญญาณไปไม่น้อย รีบฉวยโอกาสนี้จัดการมันซะ! เจ้าเด็กหนุ่มผู้นี้แปลกประหลาดเกินไปแล้ว!”
— ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ! —
ร่างหลายร่างพุ่งเข้าหามู่เฉียนซี แต่มู่เฉียนซีใช่จะยอมแพ้พ่าย นางส่ง
