รูปลักษณ์ภายนอกของบุรุษชุดดำนั้นดูเหมือนว่าผู้คนในใต้หล้านี้จะเทียบเขาไม่ได้เลย ทว่าเวลานี้เถ้าแก่ไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมเขา กลับเกรงกลัวเขามากกว่า
ภายในชั่วพริบตาเดียว จิ่วเยี่ยพามู่เฉียนซีออกมาจากที่นั่น
ไม่นานนักจิ่วเยี่ยก็พามู่เฉียนซีกลับมาในเมือง เป็นเวลาเดียวกับที่สัตว์วิญญาณที่อาละวาดอยู่สงบลง
ทางด้านของกลุ่มนักผจญภัย พวกเขาถอยกลับไปพักผ่อนกันหมดแล้ว ส่วนกลุ่มของนักผจญภัยอิสระนั้น ยังไม่มีผู้ใดกลับมาแม้แต่คนเดียว
“เราจะไปตามหาเจ้าหนุ่มมู่ซีที่เทือกเขาชีชงหรือไม่ ?” หนึ่งในนั้นกล่าวถามขึ้น
ในเวลาเดียวกันทางด้านมู่เฉียนซี นางมองเหล่าพี่ใหญ่นักผจญภัยอิสระอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย
มู่เฉียนซีมองจิ่วเยี่ยที่กอดตนเองเอาไว้แน่น นางกล่าวขึ้นว่า “จิ่วเยี่ย ข้าต้องไปแจ้งข่าวกับพวกเขาก่อน ปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ ?”
จิ่วเยี่ยพยักหน้า จากนั้นไม่นานนัก กลุ่มนักผจญภัยอิสระก็ได้เห็นมู่เฉียนซีปรากฏตัวขึ้นอย่างมิอาจคาดเดาได้
มู่เฉียนซียิ้มก่อนจะกล่าวว่า “ข้าปลอดภัยดี พี่ใหญ่ทุกท่านกลับไปพักผ่อนกันก่อนเถอะ”
จากนั้นพวกเขาก็รู้สึกเหมือนกับว่าเห็นเงาร่างสีดำร่างหนึ่งปรากฏตัวอยู่ด้านหลังมู่เฉียนซี ทว่ากว่าจะทันได้มองชัด ๆ ร่างของมู่เฉียนซีก็อันตรธานไปอีกครั้ง
ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจอย่างเต็มที่ “บุรุษชุดดำผู้แผ่กลิ่นอายเย็นเยือกผู้นั้นเป็นใครกัน ? เหตุใดถึงได้แข็งแกร่งเช่นนั้น ?”
“เร็วด
