ขาตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้น ? จู่ ๆ พวกมันก็หยุดโจมตีไปเสียอย่างนั้น”
“เกิดอาเพศอะไรขึ้นกันแน่ ?”
…
“อั่ก!” บุรุษชุดดำกระอักเลือดคำโตออกมา
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างสะใจ “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเชี่ยวชาญเรื่องยาพิษ เช่นนั้นก็บอกความจริงกับข้ามา เหตุใดเจ้าถึงให้สัตว์วิญญาณเหล่านั้นเข้าไปโจมตีเมืองฉู่ ?”
“เจ้าคงจะไม่อยากลิ้มรสยาพิษของข้าหรอกใช่หรือไม่ ?”
ทว่าทันใดนั้น บุรุษชุดดำผู้นี้จากเดิมทีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสก็ระเบิดความแข็งแกร่งออกมาและลงมือโจมตีโต้กลับมู่เฉียนซี
“นายท่าน!”
“เจ้าหนุ่ม!”
อู๋ตี้ เสี่ยวหง และเถ้าแก่รีบเข้าไปสกัดกั้นการโจมตีนั้น
เสี่ยวหงกล่าวด้วยความโกรธ “เจ้าแมวบ้า พลังครั้งนี้ของเจ้าไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ ศัตรูแว้งกัดนายท่านแล้ว!”
— ฟั่บ! —
บุรุษชุดดำผู้นั้นหลังจากโจมตีแล้ว เขาฉวยโอกาสชุลมุนนี้หลบหนีไป เขาหัวเราะก่อนจะกล่าวทิ้งท้าย “ฮ่า ๆ ๆ เจ้าเด็กน้อย เจ้าก็พอมีความสามารถอยู่บ้าง แต่เจ้าไม่อาจหยุดยั้งข้าได้ ไม่มีทางเด็ดขาด!”
“ตามไป!”
มู่เฉียนซีพยายามจะตามบุรุษชุดดำผู้นั้นไป ทว่าเทือกเขาชีชงกว้างใหญ่มากนัก คิดจะหาคนผู้หนึ่งในเทือกเขาแห่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการงมเข็มในมหาสมุทร
สุดท้ายมู่เฉียนซีคิดจะยอมแพ้
เถ้าแก่กล่าวขึ้นว่า “เจ้าหนุ่ม เรารีบกลับไปกันก่อนเถอะ ไม่รู้ว่าสถานการณ์เมืองฉู่เวลานี้จะเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”
ทันใดนั้นร่างที่แผ่กลิ่นอายเย็นชาก็เดินมา “สัตว์วิญญาณทุกตัวถอย
