กอย่าง นางก็หลอมยาได้ ดังนั้นนางจะกินยาวิญญาณมากเพียงใดก็ย่อมได้
หลังจากที่พลังวิญญาณกลับคืนมาแล้ว มู่เฉียนซีก็เข้าไปในกลุ่มสัตว์วิญญาณอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะมีสัตว์วิญญาณระดับหกเข้ามาโจมตีมู่เฉียนซีอีกครา พวกเขาก็ไม่เป็นกังวลแล้ว
ในเมื่อสัตว์วิญญาณเหล่านั้นเข้ามายั่วยุมู่เฉียนซีแล้ว สุดท้ายผู้ที่ต้องน่าสังเวชนั้นไม่ใช่นาง ทว่ากลับเป็นสัตว์วิญญาณเหล่านั้นต่างหาก
— ตูม! ตูม! ตูม! —
สัตว์วิญญาณนับไม่ถ้วนล้มลงไป กำแพงเมืองทางด้านขวาในเวลานี้มีสัตว์วิญญาณน้อยลง ไม่นานนักก็เหลือสัตว์วิญญาณเพียงไม่กี่ตัว และพวกเขาก็ปิดล้อมการโจมตีของสัตว์วิญญาณกลุ่มที่สองนี้ได้อย่างรวดเร็ว
ส่วนกำแพงเมืองทางด้านซ้าย เวลานี้มีสัตว์วิญญาณน้อยลงแล้วเช่นกัน กลุ่มนักผจญภัยกลุ่มนั้นยังคงต่อสู้กับสัตว์วิญญาณเสมือนว่านี่คือสมรภูมิสงครามนองเลือด
“ฆ่ามัน! ฆ่ามัน! ฆ่ามัน!”
พวกเขาต่อสู่อย่างสุดกำลังเป็นเวลานาน ในที่สุดก็ฆ่าสังหารสัตว์วิญญาณเหล่านั้นได้จนหมด ทุกคนต่างก็ทุ่มเทกันจนสุดแรง ในขณะที่ฝ่ายนักผจญภัยอิสระยังมีกำลังเหลือเฟือ
เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว พวกเขาก็รู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก!
หลังจากการต่อสู้รอบที่สองสิ้นสุดลง หลางเทียนก็ออกไปจากกำแพงเมือง การที่เขาออกไปจากกำแพงเมืองเป็นคนแรกของกลุ่มนักผจญภัยเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องที่ผิดปกติยิ่งนัก
ดวงตาของมู่เฉียนซีเปล่งประกายเล็กน้อย นางเรียกอู๋ตี้ออกมา “อู๋ตี้ ตามหลางเที
