”
เจ้าหนุ่มชุดเทาเพิ่งเป็นสมาชิกใหม่ ผู้นำกลุ่มนักผจญภัยหลางเทียนคิดว่าความสามารถของเจ้าหนุ่มที่เขาส่งไปประลอง มากเกินพอแล้วที่จะต่อกรกับเจ้าเด็กระดับสองผู้นั้น เช่นนั้นแล้วจะเอายาล้ำค่าให้เจ้าหนุ่มชุดเทากินได้อย่างไร แต่ทว่าน่าเสียดาย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าความตระหนี่ถี่เหนียวจะเป็นบ่อเกิดที่ทําให้เขาแพ้เจ้าเด็กนัยน์ตาเขียวนั่น
ช่างน่าเกลียดเกินไปแล้ว!
คู่ต่อสู้ที่มีระดับใกล้เคียงกัน หากเปรียบเทียบการสิ้นเปลืองพลัง เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถแข่งขันกับมู่เฉียนซีที่มียาฟื้นฟูวิญญาณให้กลืนกินได้นับครั้งไม่ถ้วน
หากเทียบกัน ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะเป็นทารุณกรรมตัวเองเสียเปล่า ๆ
ความแข็งแกร่งและพลังวิญญาณของเจ้าหนุ่มชุดเทาลดลงอย่างรวดเร็ว หลางเทียนรู้สึกไม่ดีอย่างมาก เขาตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าบ้า ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าแพ้ หากเจ้ากล้าแพ้ก็ลองดูซี่ ข้าไม่ปล่อยเจ้าไปแน่!”
หลังจากกล่าวเช่นนั้น เจ้าหนุ่มชุดเทากลับไม่สนใจ แต่เขารู้ว่าเขาไม่สามารถพ่ายแพ้ได้
แววตาสงบไร้คลื่นอารมณ์ของเจ้าหนุ่มชุดเทาลุกโชนด้วยจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว พลังการต่อสู้อันบ้าคลั่งนี้ทําให้เขาถึงกับมีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นมาอีกครั้ง
— ฟั่บ! —
“เรื่องบัดซบอันใดกัน ? ฟื้นฟูกลับมาได้แล้วรึ ?”
“ช่างเป็นจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวเสียจริง! ไม่แปลกใจเลยที่ถูกเรียกว่า ‘เจ้าบ้า’ เขาบ้ามากอย่างแท้จริง”
เงาร่างสีขาวและเงาร่างสีเทา
